Napoleon.org.pl English     Deutsch    
Guerra de la Independencia | Biblioteka Barwy i Broni

Biblioteka Barwy i Broni

Piechota XW na podstawie zachowanych zabytków i ikonografii źródłowej

Plansze mundurowe

Oficer wyższy 1. Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego w 1809 roku, oparty na postaci z obrazu olejnego Januarego Suchodolskiego "Śmierć Cypriana Godebskiego pod Raszynem". Mundur oficera różni się od wytycznych przepisu z 2 marca 1807 roku, w myśl których oficerowie wini nosić kurtki, z obszlegami w kolorach wyznaczonych dla każdej z trzech legii. Również mundury małe, którymi podobnie jak tu miały być fraki nie były zaopatrzone w wyłogi na piersiach, kolorowe łapki, patki i poły.

Przedstawiamy kolejną odsłonę badań w zakresie Biblioteki Barwy i Broni. Życzymy miłych wrażeń wizualnych!






Biografie

Jurkord, Castiglione, Józef Załuski - przyczynek do biografii
(Dodano: 18 maja sierpnia 2012)

Załuski Józef Bonawentura Ignacy (hr. de Riviere) (1787-1866) baron cesarstwa. Służbę w pułku szwoleżerów gwardii rozpoczął w 1807 r. jako prosty szeregowiec. Tego samego roku awansowany na ppor., w 1808 por., 1811 kpt. i szefa szwadronu. Odbył kampanie hiszpańską (1808-1811), austriacką (1809), rosyjską (1812), niemiecką (1813) i francuską (1814). Wzięty do niewoli pod Chateau-Brienne. W 1813 r. mianowany baronem cesarstwa. Odznaczony krzyżem Kawalerskim Legii Honorowej (1809), oraz krzyżem złotym Virtuti Militari (1810). Pamiętnikarz regimentu. W 1815 ppłk i fliegel-adiutant Aleksandra I. W 1820 płk. Od 1826 r. kurator generalny Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1828 r. adiutant Mikołaja I, wziął udział w wojnie rosyjsko-tureckiej, rok później wziął dymisję w stopniu gen. bryg. W czasie powstania listopadowego wrócił do służby, kierując najpierw sztabem 2 Dyw. Piechoty a następnie polskim wywiadem wojskowym. Ranny w bitwie pod Ostrołęką. Po upadku powstania wyjechał do Galicji... [więcej]

Złota Pszczoła 2011


Ogłaszamy wszem i wobec, że w wyniku przeprowadzonego plebiscytu, laur
ZŁOTEJ PSZCZOŁY,
czyli najlepszej napoleońskiej książki roku 2011 w Polsce otrzymuje
Pan Jarosław Czubaty i Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego
za wolumen
Księstwo Warszawskie (1807-1815)

   
Zobacz:   Dyplom      Książka      Dyplom


Wspomnienia

Wspomnienia Napoleona cz. 62, Lützen i Bautzen.
Tłumaczenie: Kamp
(Dodano: 12 maja 2012)
17 marca Prusy wypowiedziały Francji wojnę. Ale armia pruska liczyła wówczas zaledwie około 33 000 ludzi. Jednak dzięki systemowi Scharnhorsta, który wprowadzono w 1810 roku, możliwym było w krótkim czasie wystawienie całego szeregu nowych batalionów rezerwy. Do tego dochodzili strzelcy-ochotnicy, około 10 000 ludzi i Landwehra, licząca po skompletowaniu 149 batalionów i 113 szwadronów, w sumie 120 000 ludzi. Jednak w momencie wypowiedzenia wojny zbrojenia te nie były jeszcze ukończone. Gotowych do walki było tylko około 50 000, z czego 25 000 pod dowództwem Blüchera na Śląsku, 15 000 pod Yorkiem w Marchii i 10 000 ludzi dowodzonych przez Bülowa w Marchii i na Pomorzu.

18 marca lotny korpus rosyjski Tetteborna zajął Hamburg. 2 kwietnia pod Lüneburgiem francuski korpus generała Moranda został zmuszony przez Dörnberga i Czernyszewa do złożenia broni. Armia Blüchera, wzmocniona przez 15 000 Rosjan generała Wintzingerode, wkroczyła pod koniec marca do Saksonii i przekroczyła pod Dreznem Łabę, podczas gdy Wittgenstein i York na czele 27 000 ludzi operowali w kierunku Magdeburga. By powstrzymać marsz wroga w głąb Saksonii, wicekról Eugeniusz ruszył w kierunku Berlina, został jednak 5 kwietnia w bitwie pod Möckern zmuszony do wycofania się.

W międzyczasie cesarz zakończył swoje przygotowania. By wreszcie poznać zamiary Austrii, która przez cały czas oferowała się jako pośrednik, wysłał hrabiego Narbonne, ministra z czasów Ludwika XVI, do Wiednia. Wybór Napoleona właśnie tego, a nie innego przedstawiciela, był w dużej mierze wynikiem zbiegu okoliczności. Pewnego dnia Napoleon przypadkowo rozmawiał z Narbonne, pełniącym służbę adiutantem, o Wiedniu. Narbonne opowiadał o swoich kontaktach z kwiatem wiedeńskiej arystokracji. To naprowadziło cesarza, który pamiętał dawne przysługi wyświadczone przez Narbonne w kontaktach z dworem w Monachium, na pomysł wysłania go do Wiednia. I rzeczywiście, natychmiast po przybyciu, dzięki intymnym kontaktom z pewną damą dworu, udało mu się uchylić rąbka tajemnicy, której nie potrafił zgłębić jego poprzednik. Jego matka, dama dworu sióstr Ludwika XVI, była na wygnaniu najbliższą przyjaciółką tej kobiety, która widziała w nim jedynie syna starej przyjaciółki; wspomnienia przysłoniły jej jego obecną funkcję ambasadora, wskutek czego nie miała żadnych tajemnic przed gościem swojego salonu, rozmawiając z nim jak przed 15 laty. W ten sposób dowiedział się wszystkiego. Jednak może lepiej byłoby, gdyby cesarz pozostawił w Wiedniu Otto i nie dowiedział się niczego; Metternich, który wiedział teraz, że nie może dłużej wodzić Napoleona za nos, zrzucił maskę i przyspieszył podjęcie decyzji. Gdyby Otto pozostał na swoim stanowisku, nic nie zakłóciłoby normalnego trybu działania Wiednia i być może z czasem sytuacja zmieniłaby się na korzyść Francji. Ale ludzie pokroju Otto albo Andreossy'ego nigdy nie znajdą dojścia do wiedeńskich buduarów. W ich obecności nikt nie otworzy serca, nikt nie będzie naprawdę szczery. Mogą być nadzwyczaj inteligentni, ale w ich obecności rozmowa będzie zawsze bardzo oficjalna. Są i pozostaną... [więcej]


Epoka napoleońska w literaturze

Agata Wąsacz, Postać Napoleona w Lekarzu wiejskim Honoriusza Balzaka
(Dodano: 9 lutego 2012)

"Rodzenie Lekarza wiejskiego szło Balzakowi mozolnie. Powieść ta - bardzo skądinąd interesująca - nie należy do najlepszych jego utworów. Za dużo koło niej majstrował"1 - tak o powieści wydanej w 1833 roku pisał jej tłumacz Tadeusz Żeleński-Boy. Rozdział poświęcony dziejom Napoleona powstał w ciągu jednej nocy. Został on dodany do pierwotnej wersji utworu ze względu na działanie drukarza, który użył zbyt małych czcionek Rękopis należało zatem wzbogacić o kolejne partie tekstu. O autorstwo fragmentu "napoleońskiego" upominał się dramaturg i karykaturzysta Henry Monnier. Jak pisał Żeleński-Boy, Monnier w obecności Balzaka stworzył rodzaj monologu, który autor Komedii ludzkiej rozwinął i opracował2. Artystycznie ujęte losy cesarza Francuzów ukazały się w jednym z miesięczników jeszcze przed wydaniem całego utworu. Historia władcy natychmiast zdobyła ogromne powodzenie i była odbijana w dziesiątkach tysięcy egzemplarzy. Wypowiedział się niej sam autor, pisząc, że jest to "wspaniały fragment, który wyciska łzy najmniej wrażliwym. Mówią mi, że przez całą Francję idzie jeden okrzyk zachwytu. Cóż dopiero będzie, gdy ukaże się całe dzieło"3. Po edycji Lekarza wiejskiego na Balzaka spłynęła fala krytyki. Surowej ocenie poddano między innymi kompozycję i styl utworu. Niemniej jednak fragment odnoszący się do cesarza "sławny jest po dziś dzień, podziwiany, klasyczny..."4.

     W swej powieści Balzak ukazał "mechanizm działania na wyobraźnię ludu kształtującej się legendy cesarskiej"5. Losom Bonapartego został poświęcony fragment trzeciego rozdziału pt. "Napoleon u ludu". O władcy i wydarzeniach z jego życia opowiedział zgromadzonym na wieczornicy Goguelat - wiarus napoleoński. Świadkami opowieści byli tytułowy lekarz wiejski Benassis oraz żołnierz napoleoński Piotr Józef Genestas. Wieczornica zgromadziła także wielu anonimowych uczestników. [więcej]


Klasycy epoki napoleońskiej

Bronisław Gembarzewski, KOPJA a LANCA
Na podstawie wydania z roku 1921 - Warszawa, Główna Księgarnia Wojskowa, Biblioteka Muzeum Wojska
Dla serwisu przygotował: Pitrek
(Dodano: 15 stycznia 2012)

Często się powtarza zjawisko dziejowe, iż taktyka, stosowana w działaniach wojennych doby ostatniej, bez względu na osobliwe warunki czy to polityczne, czy zależne od miejscowości, klimatu, środków komunikacyjnych, materjalnych i t. p., w jakich były prowadzone, zostaje następnie przyjmowana, jako zasada stała i ogólna. I trzeba nowych doświadczeń w odmiennych warunkach, by te poglądy przejściowe zostały zarzucone, potępione, a nowemi zastąpione.  Charakter okopowy, oblężniczy wojny wszechświatowej, wysuwający na czoło działań artylerję, bronie techniczne i piechotę, a przeznaczający jeździe rolę nader podrzędną, aczkolwiek wywołany okolicznościami natury nie tylko czysto wojskowej, mianowicie: zamiarem koalicji powstrzymania na miejscu przez czas dłuższy naporu przeciwnika, narazie silniejszego i więcej przygotowanego, aż do chwili pozyskania sojuszników, wyćwiczenia i uruchomienia miljonowych armji, zgnębienia go ekonomicznie i t.p. zrodził u wielu mniemanie, iż jazda nigdy już ważniejszej roli grać nie będzie mogła. Dopiero wystąpienie na widownię, w ostatniej wojnie Polski z Rosją sowiecką, licznej rosyjskiej jazdy, działającej na wielkich otwartych przestrzeniach, zmierzającej do oskrzydlenia przeciwnika, przecinania mu linji komunikacyjnych i odwrotu, a nie napotykającej w tych zamierzeniach przeciwdziałania dostatecznej liczebnie kawalerji polskiej, pouczyło o konieczności zwrócenia bacznej uwagi na organizację jazdy i nawrócenia do doświadczeń przeszłych wojen, prowadzonych na tych samych przestworach i w warunkach nie o wiele różnych, gdy jazda odgrywała tak poważną rolę... [więcej]

Źródła do bitwy pod Somosierrą

Z dzieła Victoires et Conquetes de Français od 1792 do 1815. przez Towarzystwo Wojskowych i uczonych w Paryżu wydawane pod Redakcją p. Panckoucke. Tom 18 str: 205. POLACY pod SOMO-SIERA.
Wanda: tygodnik polski płci pięknej i literaturze poświęcony. 1821, T. 3

Dla serwisu przygotowali: Castiglione i Stary
(Dodano: 4 grudnia 2011)
Rozproszeni po obcych krajach Polacy, jeżeli nie zupełnie dopięli szlachetnie powziętych względem Ojczyzny zamiarów, rycerskiem przynajmniej poświęceniem się i odwagą, nowego blasku jej chwale dodali. Włochy, S. Domingo, Hiszpanja chlubnie świadczą, o męstwie rodaków naszych, w Afryce nawet kwitnie drzewo chwały Polaka, w rozlewie krwi jego zrodzone i wzrosłe. Rozgłośnie nabyta sława kazała nawet umilknąć zawiści. Wszyscy z któremi Polscy rycerze dzielili zawód wojenny i trudy, nie wahają się chętnie im przyznać szczególniejszych zalet, któremi się wśród licznych szeregów wojska obcego znamienicie odznaczali. Towarzystwo Francuzów wojskowych trudniących się w Paryżu historją wojen od r. 1792 do 1815, z chlubą wszędzie wspomina o Polakach. Oto jest opis z dobycia Somo-sierra.
W wyprawie Cesarza Napoleona przeciwko Hiszpanji 1808 roku, wypadło zdobyć ważne stanowisko, górę Somo-sierra będącą częścią gór Karpetanos. Dwanaście tysięcy Hiszpanów starannie umocowało wierszch góry, szesnaście armat stało w baterji, które wymierzono ku drodze, wtem tylko jednem miejscu wstęp na górę dającej. W czasie gdy mężna piechota Francuzka, wystawiona na podwójny ogień artylerji i piechoty nieprzyjacielskiej, na próżno usiłowała wedrzeć się na górę: nadjechał sam Cesarz: jazda należąca do jego gwardji, a na jej czele regiment Polaków, przybyła za nim w porządnej kolumnie.
Napoleon zatrzymał się przy artylerji na dole i rozpoznał ściśle położenie nieprzyjaciela, który co raz mocniej dawać ognia zaczął; tak że kilka kul obok Cesarza upadło, a kilka przeleciało nad głową jego. Regiment lekkiej jazdy Polaków, (a) ustawiony został w ścieśnioną kolumnę szwadronami po za fossą, na prawej stronie drogi, w niewielkiej równinie.
Tym czasem ogień nie ustawał, a piechota Francuzka kroku postąpić nie była wstanie. Na tenczas Cesarz dał rozkaz Polakom uderzyć na nieprzyjacielską baterją. Waleczne to wojsko pod sprawą Szefa szwadronu Kozietulskiego, rzuciło się na tychmiast szeregami po czterech, gdyż większego rozwinięcia wązkość drogi niedozwalała... [więcej]

Epoka napoleońska w literaturze

Agata Wąsacz, Literackie kreacje pobytu Napoleona w Warszawie w 1812 r.
(Dodano: 4 grudnia 2011)

Napoleon przebywał w Warszawie trzykrotnie. Z informacji podanych przez Roberta Bieleckiego w książce Napoleon a Polska. Polacy a Napoleon. Katalog wystawy, czerwiec-październik 1997 wynika, że po raz pierwszy cesarz Francuzów odwiedził Warszawę 19 grudnia 1806 roku. "Zatrzymał się w Zamku Królewskim; o godz. 10 - przyjął przedstawicieli władz polskich, po raz pierwszy spotkał się z ks. Józefem Poniatowskim; o godz. 12 - obserwował Pragę ze skarpy wiślanej na Starym Mieście" - czytamy w pracy historyka. Warszawę opuścił 23 grudnia o godzinie 3 nad ranem.
Znacznie dłuższy pobyt cesarza Francuzów w tym mieście miał miejsce w 1807 roku. Bonaparte ponownie przybył na Zamek Królewski 1 stycznia 1807 roku. Podczas pobytu trwającego do 30 stycznia władca "dokonał inspekcji 1 pułku piechoty z dywizji Poniatowskiego", "był na przedstawieniu w Teatrze Polskim przy pl. Krasińskich", a 18 stycznia "na Krakowskim Przedmieściu Jan Kiliński ofiarował mu chorągiew 20 pułku piechoty z powstania kościuszkowskiego". Trzeci pobyt wodza Wielkiej Armii w Warszawie miał miejsce 10 grudnia 1812 roku... [więcej]

Epoka napoleońska w literaturze

Agata Wąsacz, Obchód napoleoński w Warszawie w 1937 roku
(Dodano: 4 grudnia 2011)
W 1937 roku uroczyście obchodzono 125. rocznicę pobytu Napoleona w Warszawie po powrocie z kampanii rosyjskiej. 10 grudnia marszałek Edward Rydz-Śmigły odsłonił tablicę z brązu umieszczoną na gmachu Hotelu Angielskiego, w którym przez kilka godzin przebywał cesarz Francuzów. Podczas uroczystości przemówienia wygłosili: Leon Noël, ambasador Francji, August Zaleski, były minister spraw zagranicznych i prezes Stowarzyszenia Polsko-Francuskiego oraz Stefan Starzyński, prezydent Warszawy. Odsłonięcie tablicy pamiątkowej na fasadzie Hotelu Angielskiego przy ulicy Wierzbowej 6 w Warszawie nastąpiło w obecności: Tadeusza Kasprzyckiego, ministra spraw wojskowych, przedstawicieli Ministerstwa Spraw Wojskowych, Ministerstwa Spraw Zagranicznych oraz Ambasady Francuskiej, zarządu i członków Stowarzyszenia Polsko-Francuskiego oraz osobistości ze świata literatury, nauki i sztuki.
Stanisław Piotr Koczorowski, autor przedmowy do niewielkiej broszury, w której wydrukowano teksty wszystkich przemówień, zapisał: "Tak więc pamięć Napoleona, bohatera narodowego zarówno Francji, jak i Polski, stała się raz jeszcze powodem do stwierdzenia wiekowych związków - historycznych, politycznych i kulturalnych - istniejących między Polską a Francją".
We wspomnianej broszurze znajdujemy następujący opis odbywającej się uroczystości: "O godz. 11, po przybyciu Pana Marszałka Śmigłego-Rydza, zgromadzeni udali się do salonów recepcyjnych na pierwszym piętrze Hotelu Angielskieg...
Następnie wysłuchano trzech uroczystych przemówień, po których odsłonięto tablicę pamiątkową ufundowaną przez właścicieli nieruchomości, w której przez kilka godzin przebywał Napoleon. Na tablicy umieszczono następujący napis w języku polskim i francuskim: "Pamięci Napoleona, cesarza Francuzów, który w domu tym spędził dzień 10 grudnia r. 1812"... [więcej]


Wspomnienia

Stanisław Hempel, WSPOMNIENIA WOJSKOWE.
Rozmaitości. Pismo Dodatkowe do Gazety Lwowskiej 1842, cz. 12
Dla serwisu przygotowali: NapoleonTeam
(Dodano: 3 grudnia 2011)

W miesiącu maju r. 1808 kiedy dynastyja Bourbonów składała w Bajonnie koronę Hiszpanii i Indyjów w ręce Cesarza Francuzów, a ten nią koronował swego brata Józefa, miasto Bajonna przedstawiało spaniały widok.
Oprócz dworów Napoleona, Karola VI. i Ferdynanda, widziałeś tam grandów Kastylii, dyplomatów francuzkich i innych Mocarstw pełnomocników.
Dwór cesarski jak zwykle wtakich zdarzeniach odznaczał się wystawną okazałością. Jenerałowie, służba pałacowa i gwardyje cesarskie, występowały codzieńnie w strojnych mundurach. Wkrótce téż przybyła i cesarzowa Józefina z swoim orszakiem, a tak Bajonna przez czas pobytu Napoleona zamieniła się w stolicę Francyi.
Lecz nie moją jest rzeczą opisywać zabawy dworskie, teatra, a tym bardziéj dyplomatyczne wypadki; ja zawsze wracając do wspomnień wojskowych mojego pułku, i teraz jedno zdarzenie z czasów pobytu Napoleona w Bajonnie napiszę:
W piękném przedmieściu tego miasta, stanął na kwatérach szwadron ułanów polskich gwardyi; mieszkańcy uradowani przybyciem Cesarza i Józefiny, przyjmowali w swych domach żołniérzy polskich ze szczérą gościnnością.
Wesołe uczty, muzyka, tańce, trwały codzieńnie, do późnéj nocy.
Lecz żołniérzowi Napoleona, którego zwykłém mieszkaniem były pola i lasy, którego trąba wojskowa tak często wzywała do nowych bojów, nie dość było w chwilach spoczynku biesiad i tańca; szukał on zwykle przy innych zabawach, i uczuć miłośnych... [więcej]

Projekt 1812

Czesław Jankowski, Trakt Napoleoński, Tyg. Il. 1912, cz. 10-11
Dla serwisu przygotowali: Castiglione i Stary
(Dodano: 30 listopada 2011)
Trakt z Oszmiany ku Wilnu biegnie początkowo po względnej równinie, tedy jechano możliwie szybko, nie przebywszy jednak więcej nad wiorst dwadzieścia w ciągu godzin czterech do pięciu. Zaczynało już mieć się na brzask, gdy dojechano do Równego Pola. Niebezpieczeństwo było szczęśliwie przebyte. W Równem Polu stał już oddział gwardyi konnej włoskiej pod dowództwem księcia Rocca-Romano i Włosi zmienili ułanów polskich, towarzyszących cesarzowi. Zmienili? Nie. Chyba: zajęli ich miejsce. z 266 bowiem ułanów, eskortujących korowód cesarski, pozostało tylko - 36-ciu. Ci... wytrzymali. Reszta - zwaliła się z koni po drodze, rażona mrozem nie do zniesienia.
Gdy cesarz, popasawszy jak najkrócej, odjechał, Stokowski z niepełną czterdziestką ułanów swoich ruszył z ogołoconego z furażów i żywności Równego Pola, w bok z traktu, do Taboryszek, znacznej majętności Ważyńskich, i tam zażył dobrze zasłużonego popasu. W szafach bibliotecznych w Taboryszkach walają się do dziś dnia całe pęki "bon'ów", wystawianych przez Stokowskiego na furaż i żywność... Francyi niespłacone weksle!
Akurat zaś, gdy Napoleon docierał o świcie do Miednik na 25 wiorście od Oszmiany, Siesławin przypuścił do Oszmiany ponowny szturm i zajął ją. Gdyby wówczas znajdował się tam nocujący w mieście Napoleon, nasuwa się mimowoli przypuszczenie, że, pomimo wzięcia udziału ułanów Stokowskiego w bronieniu cesarza, kto wie, czy nie byłaby się stała Oszmiana widownią faktu historycznego nieobliczalnej doniosłości: wzięcia w niewolę lub uśmiercenia Napoleona... [więcej]

Recenzje

Aleksander i Jurij Żmodikow
Taktyka armii rosyjskiej w dobie wojen napoleońskich
Recenzja autorstwa WPK
(Dodano: 8 marca 2011)
Po kilku klasykach z dziedziny wojskowości okresu napoleońskiego, takich jak "Napoleoński system wojny" Huberta Camona, "Manewr wileński..." Henri Bonala czy interesującym reprincie "Historja Rozwoju Artylerji" Aleksandra Kiersnowskiego wydawnictwo Napoleon V zaproponowało nam pozycję nową nie wymagająca przed wzięciem do ręki "gruntownego odkurzania". Nowością tą jest "Taktyka Armii Rosyjskiej w dobie wojen napoleońskich" autorstwa Aleksandra i Jurija Żmodikow. Już pobieżne przejrzenie bibliografii powoduje wzrost zainteresowania książką ponieważ sugeruje, że mamy do czynienia z opracowaniem opartym głównie na dokumentach źródłowych z epoki a nie prostą kompilacją innych wcześniejszych opracowań. Autorzy oparli się na regulaminach, ukazach carskich oraz licznych wspomnieniach rosyjskich oficerów różnych stopni. Niezwykle interesującym źródłem wykorzystanym przez autorów są publikacje rosyjskich teoretyków wojskowości z epoki... [więcej]

Mapa wortalu

 • Napoleon Bonaparte - biografia
 • Napoleon Bonaparte - ciekawostki
 • Bitwy Napoleona
 • Wojny napoleońskie
 • Koalicje antyfrancuskie
 • Wojska napoleońskie
 • Gwardia Napoleona
 • Kodeks Napoleona
 • Wspomnienia Napoleona
 • Książki napoleońskie

 • Legiony Polskie we Włoszech
 • Jan Henryk Dąbrowski
 • Księstwo Warszawskie
 • Wojsko Księstwa Warszawskiego
 • Książę Józef Poniatowski
 • Wojna w Hiszpanii
 • Somosierra
 • Bitwa pod Raszynem
 • Pomniki napoleońskie
 • Rekonstrukcje napoleońskie

Kalendarium
Dzisiaj jest: piątek 18 maja 2012

Tego dnia:
1762 - urodził się Felix Baccochi, książę Lukki i Piombino, szwagier Napoleona, mąż Elizy Bonaparte.
1800 - zmarł Aleksander Suworow, feldmarszałek rosyjski, książę Italii, zwycięzca spod Cassano, Terbbii i Novi, teoretyk wojskowości, preferował zdecydowany atak na bagnety, a nie prowadzenie ognia salwowego.
1804 - Napoleon Bonaparte cesarzem Francuzów. Konstytucja roku XII.
1809 - Francuzi zajmują wyspę Lobau na Dunaju.
1839 - umarła Karolina Bonaparte, żona Joachima Murata, najmłodsza siostra Napoleona.


Cytat na dziś:
"Nie ma rzeczy straszniejszej od wygranej bitwy z wyjątkiem bitwy przegranej."

Wellington


Linki napoleońskie

 • The battle of Waterloo 1815
 • Pułk 4 Piechoty XW
 • Sancygniów
 • www.wmfp.pl
 • www.historia.org.pl
 • Annuaire Histoire/Révolution et Empires
 • Muzeum Romantyzmu
 • Pułk 3 Piechoty
 • www.bossowski.pl
 • Twierdza Nysa
 • Legia Polsko-Włoska
 • www.arsenal.org.pl
 • www.1789-1815.com
 • www.legianadwislanska.pl
 • napoleonistyka.atspace.com

 • www.poniatowski.org.pl
 • www.baltic1812.balticom.lv
 • www.napoleon1er.com
 • www.napoleon-series.org
 • www.napoleonbonaparte.nl
 • Austerlitz 2005
 • www.napoleonguide.com
 • www.napoleon.org
 • www.napoleon.pl
 • bibliotheque empire
 • campagnes imperiales
 • marechaux empire
 • www.szable.pl
 • www.polishlancers.com




Szczególnie polecamy!
KSIĄŻĘ JÓZEF PONIATOWSKI 1763 - 1813
Pamiątkowa publikacja wydana z okazji 250-lecia urodzin i 200-lecia śmierci księcia Józefa Poniatowskiego


Seria 12 dużych barwnych kart pocztowych (format 210 x 148 mm) autorstwa malarza Ryszarda Morawskiego przedstawiających postać księcia w mundurach noszonych przez niego w latach 1807-1813 (9 pocztówek) oraz pamiątki po Naczelnym Wodzu, jakie zachowały się w polskich zbiorach muzealnych do naszych czasów (3 pocztówki). Każda karta na rewersie posiada opis w czterech językach: polskim, francuskim, angielskim... więcej>>>


Leporello NAPOLEON I POLACY.


Warszawa: KARABELA D. Chojnacka 2012, Leporello - dwustronna składanka w formie harmonijki o długości 680 mm zatytułowana NAPOLEON I POLACY. Leporello zawiera łšcznie 18 kolorowych ilustracji (format 105 x 75 mm) oficerów i żołnierzy autorstwa malarza Ryszarda Morawskiego. Podpisy pod obrazkami są w języku polskim i angielskim.

Nowości z księgarni
Fryderyk Masson
Kawalerzyści Napoleona


Wydawca: NapoleonV
Format B5, twarda oprawa,
wysokiej jakości papier, 210 stron,
31 ilustracji Édouarda Detaille'go.

więcej>>>


* * *

Charles Oman
Armia Wellingtona 1809-1814



Wydawca: NapoleonV
Format B5, twarda oprawa,
Książka drukowana na wysokiej jakości papierze
336 stron, 8 ilustracji.

więcej>>>


* * *

Rafał Małowiecki
Bitwa pod Vittorią 21 VI 1813


Wydawca: NapoleonV
Format B5, twarda oprawa,
Książka drukowana na wysokiej jakości papierze
168 stron, 6 map.

więcej>>>


* * *

Claus Telp
Rozwój sztuki operacyjnej 1740-1813
Od Fryderyka Wielkiego do Napoleona


Wydawca: NapoleonV
Format B5, twarda oprawa,
Książka drukowana na wysokiej jakości papierze
226 stron, 4 mapy.

więcej>>>


* * *

Zobacz: Księgarnia

Zapowiedzi wydawnicze
Aleksander Rembowski
Źródła do historii Pułku Polskiego
Lekkokonnego Gwardii Napoleona I


Wydawca: NapoleonV
Format B5, twarda oprawa,
Książka drukowana na wysokiej
jakości papierze, polska wersja językowa.
Pierwsza część książki ukaże się w III kwartale 2012 roku.


* * *

Bernard Lipka
Królestwo Westfalii i jego armia w epoce napoleońskiej 1807-1813


Wydawca: NapoleonV
Format B5, twarda oprawa,
Książka drukowana na wysokiej jakości papierze.
Książka ukaże się w II kwartale 2012 roku.


* * *

Jean Colin
(przekład Andrzej K. Szymański)
Wychowanie wojskowe Napoleona


Wydawca: NapoleonV
Format B5, twarda oprawa,
Książka drukowana na wysokiej jakości papierze.
Książka ukaże się w III kwartale 2012 roku.


* * *

Hubert Camon
(przekład Mariusz Mróz)
Wojna napoleońska - Systemy operacyjne - Teoria i Technika


Wydawca: NapoleonV
Format B5, twarda oprawa,
Książka drukowana na wysokiej jakości papierze.
Książka ukaże się w II kwartale 2012 roku.


* * *

George Nafziger
(przekład Grzegorz Smółka)
Cesarskie bagnety Taktyka napoleońskich baterii, batalionów i brygad na podstawie regulaminów z epoki


Wydawca: NapoleonV
Format B5, twarda oprawa,
Książka drukowana na wysokiej jakości papierze.
Książka ukaże się w II kwartale 2012 roku.


* * *

James R. Arnold & Ralph R. Reinertsen
Triumf Napoleona. Kampania frydlandzka 1807 roku.


Wydawca: NapoleonV
Format B5, twarda oprawa,
Książka drukowana na wysokiej jakości papierze,
liczne mapy i ilustracje.
Książka ukaże się w III kwartale 2012 roku.


* * *

Ryszard Morawski, Adam Paczuski
Wojsko Księstwa Warszawskiego. Piechota, gwardie narodowe.


Wydawca: KARABELA D. Chojnacka
Tom 1-2. Format 34 x 24 cm, oprawa twarda, jedno etui dla obu tomów; podpisy pod ilustracjami (poza językiem polskim) i streszczenia w języku francuskim, angielskim i niemieckim.


* * *



Artykuł roku
Najlepsze artykuły według czytelników 2006-2010:

2009/10 - Albumy Moniuszki
2008 - Umundurowanie piechoty XW
2007 - Francisco Goya i wojna hiszpańska
2006 - W piekle Cabrery



Forum
 •  Kampanie i bitwy
 •  Projekt 1812
 •  Guerra de la...
 •  Barwa i broń
 •  Biblioteka Barwy i Broni
 •  Polityka i dyplomacja
 •  Ludzie epoki
 •  Muzy Empire'u
 •  Napoleonica
 •  Wymiana informacji
 •  Gry wojenne i figurki
 •  Historical fiction
 •  Quiz
 •  Varia napoleońskie
 •  Babel

Generałowie Armii Francuskiej 1792-1815
Copyright © Kamp

Poniższe biogramy ograniczają się, z nielicznymi wyjątkami, do lat 1792-1815, nie opisują całej kariery wojskowej przedstawionych generałów, pomijają początki oraz działalność po abdykacji Napleona. W zestawieniu pominięte zostały biogramy Polaków, wywodzących się z armii Księstwa Warszawskiego, awansowanych do stopnia generała armii francuskiej. Generałom armii Księstwa poświęcony jest osobny dział na serwisie.
Opracowane na podstawie:
Georges Six, Dictionnaire biographique des generaux & amiraux francais de la Revolution et de l'Empire (1792-1814), Paryż 1934
Danielle & Bernard Quintin, Dictionnaire des colonels de Napoleon, Paryż 1996

 • A  • B  • C  • D  • E  • F  • G  • H  • I  • J  • K  • L  • Ł
 • M  • N  • O  • P  • Q  • R  • S  • T  • U  • V  • W  • X
 • Y  • Z  • Ż

Zobacz: Adiutanci Napoleona i jego marszałków



Chat napoleoński


Biblioteka empire'u


Manifest
  Pomysł stworzenia tego serwisu jest ściśle powiązany ze sto osiemdziesiątą rocznicą śmierci cesarza Francuzów Napoleona I Bonaparte - człowieka, który zmienił historię XIX wieku i któremu Polacy winni są ogromną wdzięczność.
  Niestety w polskim internecie strony napoleońskie praktycznie nie istnieją (poza kilkoma wyjątkami), a jeśli już są, to trudno je uznać za godne cesarza. Autor niniejszego serwisu nie ma może ambicji na stworzenie pierwszego polskiego portalu napoleońskiego, lecz ma nadzieję, że choć w niewielkiej części odda cesarzowi co cesarskie. Wszelkie uwagi, propozycje i krytyki dotyczące strony można wysłać na adres autora:))
wlonab@gmail.com

Copyright © 2001 - 2011  NapoleonTeam
Wszelkie Prawa Zastrzeżone