Traktat pokojowy z Luneville miał swoje nieuniknione skutki. Austria była rozbrojona i w oczach wszystkich bezbronna. Wprawdzie Rosja, po śmierci Pawła I i wstąpieniu na tron Aleksandra, nie była już więcej gotowa do stanowczego wystąpienia przeciwko Anglii, ale nie miała też zamiarów sprzeciwienia się planom Francji na zachodzie. Z tego powodu Pierwszy Konsul nie miał powodu ukrywać swoich planów. Zwykłym dekretem zamienił Piemont we francuskie departamenty, nie czyniąc tego tak, jak gdyby obawiał się przy tym reakcji rosyjskeigo władcy. Odnośnie Neapolu oświadczył, że traktat z Florencji ma pozostać jako narzucone temu dworowi prawo. Genua przedłożyła mu swoją konstytucję, by dokonał w niej poprawek wzmacniających władzę wykonawczą. Republika Cisalpińska, składająca się z Lombardii, księstwa Modeny i legacji, ukonstytuowana po raz pierwszy pokojem z Campo Formio, a po raz drugi traktatem z Luneville, organizowała się na nowo jako sojusznik Francji i uzależnione od niej państwo. Podobnie jak Liguria, również Holandia przedłożyła Pierwszemu Konsulowi swoją konstytucję, a władcy małych państw widzieli w łasce Pierwszego Konsula poprawę sytuacji ich państw. Szczególnie aktywni w zdobycia sympatii byli przedstawiciele małych księstw niemieckich. Traktat pokojowy z Luneville postanawiał sekularyzację państw rządzonych przez duchownych i rozdział ich ziem. Zbliżający się podział obudził uczucie chciwości. Zarówno duże, jak i małe państwa chciały najlepsze części. Również Austria i Prusy żądały dla siebie odszkodowań, mimo że na lewym brzegu Renu niewiele utraciły. Bawaria, Wirtembergia, Badenia i dom orański oblegały rządzącego Francją, bo jako główna osoba traktatu z Luneville miał on największy wpływ na jego realizację. Nawet Prusy, reprezentowane w Paryżu przez markiza Lucchesini, nie wstydziły się poniżyć do roli proszącego i swoimi prośbami wzmocnić władzę Pierwszego Konsula. W ten sposób przez te 6 miesięcy, które upłynęły od podpisania traktatu w Luneville, znacznie wzrósł wpływ francuskiego rządu. Te okoliczności nie mogły pozostać bez wpływu na angielski gabinet, dlatego prowadzone przez pewien czas nieco nonszalancko pertraktacje w Londynie zostały w wyniku osobliwej zgodności obu rządów wznowione z dużą gorliwością... [więcej]

"Dzielny żołnierz i zapalony myśliwy nie cofnął się w boju, nie znużył na łowach. Raz tylko nie zmierzył się z nieprzyjacielem, ale ucieczka była prawdziwym bohaterstwem" - takimi słowami Kazimierz Chłędowski¹ opisał Ksawerego Krasickiego, bohatera jednego z niewielu podkarpackich epizodów epoki napoleońskiej. I choć "w napoleońskich szeregach nie wojował, nie wierzył wielkiemu despocie, nie ufał, aby rzetelnie chciał dopomóc Polsce, nie podzielał powszechnego zapału", stał się Krasicki jednym z herosów wojny z Austrią stoczonej w 1809 r., a czyn jego obrósł ludową legendą.

Ksawery Franciszek Krasicki był synem chorążego litewskiego Antoniego Krasickiego i Róży z Charczewskich. Urodził się w Dubiecku 10 lipca 1774 roku. We wczesnej młodości przebywał u swego sławnego stryja - księcia poetów polskich - biskupa Ignacego Krasickiego w Heilsbergu², gdzie kształcił się pod kierunkiem księdza Michała Foxa. Od dziecka ciągnęło go do wojaczki, bo już w wieku lat dwunastu zbiegł od stryja z zamiarem dostania się do Francji i wstąpienia do tamtejszej gwardii królewskiej. "Trzeciego dnia - wspomina Ludwik Dębicki³ - na urwisku skały nad morzem pogoń wysłana przez stryja, odnalazła tu zbiega; tradycya rodzinna nic nie mówi o nieuniknionych plagach na kobiercu"... [więcej]

W ramach trzech dywizji, albo legji wojsk Księstwa Warszawskiego, ustanowionych etatem Komisji Rządzącej z dn. 17 I 1807 r. miały znajdować się początkowo 3 pułki jazdy, po jednym w każdej legji, nie licząc jazdy pospolitego ruszenia, która w tym czasie organizacyjnie nie wchodziła jeszcze w skład oznaczonych dywizyj. Wspomniany etat przewidywał jeden sześcioszwadronowy pułk jazdy w stanie 2,050 ludzi, dopiero poprawka z marca tego roku wprowadziła zmianę: w miejsce jednego, dwa pułki 3 szwadronowe z legji o stanie 1042 ludzi, z których jeden ułański, drugi strzelców konnych. Ogólna numeracja dzieliła pułki 1, 4 i 5 na strzelców konnych, 2, 3 i 6 - tym ułanów.
W takiej też ilości odbyła jazda Księstwa Warszawskiego kampanję 1807 roku.
Po pokoju tylżyckim liczebność jej wynosiła w dn. 15 lipca 1807 r. 5.275 żołnierzy i 4.895 koni... [więcej]

Przechowywana obecnie w Zbiorach Czartoryskich, Muzeum Narodowe w Krakowie, szabla Lorda Blayneya (nr inw. XIV 60 a, b) należy do szabel wz. 1803.
Oprawa regulaminowej szabli jest mosiężna (fot. 1). Kapturek tworzy głowicę w formie głowy lwa, przechodzącej z tyłu w warkocz łączący się z jelcem. Uchwyt rękojeści drewniany pokryty czarną skórą, opleciony w podwójnie skręconym mosiężnym drucikiem. Kabłąk eliptyczny, u góry pełny, pojedynczy, rozszerzający się ku głowni w stylizowaną ażurową, cyfrę "GR" (George Rex) pod koroną królewską, dołem przechodzi w tarczę jelca, również ażurową.
Omawiany wzór szabli wprowadzony został Rozporządzeniem Generalnym z 18 marca 1803 r., jako przepisowa broń generałów i oficerów piechoty liniowej. Szable wz.1803 używane były w Wielkiej Brytanii do 1822 r., w tym bowiem roku król Jerzy IV zatwierdził nowy wzór szabli z tzw. "'rękojeścią gotycka". Rękojeść szabli Lorda Blayneya w typie wz.I803 wykonana jest bardziej luksusowo od wzoru regulaminowego - z brązu cyzelowanego i złoconego (fot.2). Na okuciu szyjki pochwy po prawej stronie umieszczony jest w ramce napis "SALTER SWORD CUTLER TO H. R. H. THE DUKE OF SUSSEX 35 STRAND"... więcej >>>