Napoleon.org.pl English     Deutsch    
Guerra de la Independencia | Biblioteka Barwy i Broni

Biblioteka Barwy i Broni

Ułani 1807-1814

Plansze mundurowe

"Kurtka granatowa, kołnierz i obszlegi pąsowe, klapy żółte, pod kurtką lejbik biały; rajtuzy granatowe z dwoma lampasami, guziki żółte: giwer na głowę tym samym sposobem zrobiony jak żołnierski z tą różnicą, iż galonem u góry naokoło ma być obwiedziony, u spodu skórka pąsowa; kita czarna z boku do służby. Ładownica, pas do niej czarny lakierowany, dwoma galonkami żółtymi obwiedziona po brzegach; blaszka żółta z orłem białym polskim; sztuczki wszystkie gładkie pozłacane. Pendent złoty cały, klamra żółta z orłem białym, pałasz prosty lub cokolwiek zakrzywiony, żółto osadzony, felcef zwyczajny polski. Na ramieniu lewem nosić będą akselbant złoty, na prawem szlifę."





Wydarzenia!

MAJÓWKA Z NAPOLEONEM
(Dodano: 27 kwietnia 2013)

W dniach 2 i 3 maja br. na Zamku Czocha wydawnictwo "Cinderella Books" będzie wystawiało szereg publikacji, ściśle związanych z historią naszego regionu. Jednocześnie zaprezentowana zostanie najnowsza książka Szymona Wrzesińskiego pt. "Napoleon nad Bobrem i Kwisą. Szlakiem bitew, skarbów i zabytków wojny 1813 roku".
Poszczególne rozdziały oraz aneksy książki poświęcone są m.in.: pobytowi Napoleona w Bolesławcu, w Lubaniu oraz w Lwówku Śl., zaciętej batalii o Wleń zakończonej pożarem miasta, tragicznym wydarzeniom dotyczącym bitew pod Lwówkiem Śl., tymczasowym kwaterom dowódców w kilku pałacach nad Bobrem, grabieży dokonywanych w okolicznych miastach i wsiach, zaginionym skarbom z okresu wojen napoleońskich, bohaterskiemu hrabiemu z Soboty, pomnikom wojennym wzniesionym nad Bobrem i Kwisą oraz uroczystym obchodom na cześć zwycięstwa nad armią Napoleona.
W książce umieszczonych zostało kilkadziesiąt dawnych ilustracji przedstawiających żołnierzy z okresu wojen napoleońskich oraz okoliczne zabytki. Warto nadmienić, że tylko podczas długiego weekendu będzie istniała możliwość zakupu regionalnych publikacji po promocyjnej cenie!

Źródło: zabytki.powiatlwowecki.info


Złota Pszczoła 2012


Ogłaszamy wszem i wobec, że w wyniku przeprowadzonego plebiscytu, laur
ZŁOTEJ PSZCZOŁY,
czyli najlepszej napoleońskiej książki roku 2012 w Polsce otrzymuje
Pan Bernard Lipka i Wydawnictwo NapoleonV
za wolumen
Królestwo Westfalii i jego armia w epoce napoleońskiej 1807-1813

   
Zobacz:   Dyplom      Książka      Dyplom



Wojsko Polskie

Jarosław Dudziński, 13 pułk piechoty Księstwa Warszawskiego
Zarys działalności 1809 - 1815
(Dodano: 3 marca 2013)

Kampania 1807 roku dobiegła końca. Cesarz Francuzów Napoleon I Bonaparte i Car Wszechrosji Aleksander I, 7 lipca w Tylży podpisali traktat pokojowy. Umowy rozbiorowe z lat 1772 - 1795 nie zostały jednoznacznie przekreślone. Na mocy kompromisu wypracowanego przez obu monarchów, z ziem II i III zaboru pruskiego, utworzono namiastkę państwowości polskiej - Księstwo Warszawskie, państewko liczące 104 tys. km2 powierzchni i ok. 2,5 mln ludności. Poza granicami Księstwa znalazła się jedna z najstarszych twierdz Rzeczypospolitej - Zamość. Miasto pozostało pod panowaniem austriackim jeszcze tylko niecałe dwa lata. W wyniku zwycięskiej ofensywy wojsk polskich, zostało zdobyte 20 maja 1809 r. Niedługo potem wyznaczono załogę twierdzy W jej skład niemal od początku wchodziły oddziały mające w niedalekiej przyszłości stanowić 1 pułk piechoty armii galicyjsko - francuskiej, późniejszy 13 pułk piechoty Księstwa Warszawskiego. Pułk 13 stacjonował w Zamościu do końca swojego istnienia. Związał się z twierdzą na dobre i złe. Stanowił trzon załogi podczas oblężenia w 1813 roku. Przez jego szeregi przewinęło się szereg oficerów, którzy swoją osobowością, prawością, odwagą na trwale zapisali się na kartach historii.
Historiografia polska, jak dotąd nie była dość łaskawa dla dziejów militarnych Księstwa Warszawskiego. Podobnie rzecz się ma z historią poszczególnych pułków. Poza nielicznymi wyjątkami, mało który posiada swoją monografię. Chcąc wypełnić, choćby w tak niewielkim stopniu brak opracowań dotyczących polskich pułków, niniejszy szkic będzie próbą zarysowania dziejów 13 pułku piechoty w ciągu jego krótkiego istnienia w latach 1809 - 1815 i jego związków z Zamościem.

Czytaj więcej...



Barwa i broń

Plansze mundurowe - Johannes Berka
Opracował: Zuzu

(Dodano: 7 stycznia 2013)

Wszystkim, którym dane było zetknąć się z tak zwanym Manuskryptem Berki, a więc dokumentem, na który, przynajmniej teoretycznie powinny składać się szkice, lub rysunkowe notatki, towarzyszy zwykle podobna konstatacja. Otóż dokument ten, pomimo pierwszego członu swojej zwyczajowej nazwy, składa się (co niezmiernie łatwo stwierdzić, już na niewielkich reprodukcjach ) z osiemnastu miedziorytów, które poza powszechną w pierwszej ćwiartce dziewiętnastego stulecia praktyką ręcznego nakładania kolorów, nie noszą żadnych innych znamion "rękodzieła". Również strona tytułowa w jaką cykl ten został zaopatrzony, a na której widnieje data jego ogłoszenia (1810), raczej nie potwierdza przypuszczenia, że przedstawienia te kiedykolwiek funkcjonowały jako manuskrypt. Klasyfikację tę zawdzięczamy, jak można sądzić, praktyce munduroznawców początku dwudziestego wieku, którzy w ten właśnie sposób określali odnajdywane wówczas w archiwach i zbiorach prywatnych cykle prac, zresztą na ogół właśnie manuskrypty, przedstawiające przeglądy mundurów armii biorących udział w konfliktach zbrojnych końca osiemnastego i początku dziewiętnastego wieku.
O samym Johannie Berce wiemy dziś niestety niewiele. Urodził się najprawdopodobniej w 1758 roku w Wiedniu, gdzie żył i działał aż do śmierci w 1815. Cykl wydany został w Pradze staraniem tamtejszego handlarza dziełami sztuki Franciszka Zimmera około 1810 roku... [więcej]

Wspomnienia

Wspomnienia Napoleona cz. 66, Przygotowania do ostatniej batalii.
Tłumaczenie: Kamp
(Dodano: 7 stycznia 2013)
Armia, którą Napoleon poprowadził za Ren, była w opłakanym stanie. Gwardia stopniała do 10 000 ludzi. XII. Korpus marszałka Oudinot, VII. Reyniera, XVI. Augereau i IV. Bertranda zostały stopniowo połączone w jeden korpus pod dowództwem generała Moranda, który w dniu wkroczenia do Moguncji liczył zaledwie 12 000 żołnierzy. VI. korpus Marmonta i dowodzony przez marszałka Neya III. korpus, mające strzec Renu pomiędzy Mannheim i Koblencją pod ogólnym dowództwem marszałka Marmonta, nie liczyły nawet 8 000 zdolnych do trzymania broni ludzi. II.korpus Victora, który bronić miał Górnego Renu od Strasburga do Bazylei, miał najwyżej 5000 żołnierzy. W XI. korpusie Macdonalda i V. Lauristona, które pomaszerowały nad Dolny Ren, było już tylko 9 000 zdolnych do walki żołnierzy. Francuska kawaleria liczyła zaledwie 10 000 ludzi.
Sytuacja we Włoszech i Hiszpanii była niewiele lepsza. Książę Eugeniusz, zamiast przewidywanych 80 000, zgromadził  tylko 50 000 żołnierzy, z pomocy których bronił Drawy i Sawy od Villach do Lublany, osłaniając swoim lewym skrzydłem Tyrol, prawym - Krajnę. Ponieważ jednak w Karyntii pojawiły się duże siły austriackie, a wskutek odstępstwa Bawarii wszystkie przełęcze Tyrolu były dostępne dla nieprzyjaciela, książę Eugeniusz musiał wycofać się najpierw nad Isonzo, a później nad Tagliamento. Jeszcze później wycofał się aż pod Weronę, oddając Austriakom Krainę, Friul i Trydent.
Podczas gdy nieprzyjacielska armia generałów Hillera i Bellegarde'a, włącznie z tyrolskim Landsturmem, liczyła 60 000 ludzi, armia Eugeniusza stopniała do 36 000. Za plecami miał  Włochy, zniechęcone wojennymi cierpieniami, podjudzane do buntu przez Anglików i wierne papieżowi duchowieństwo. Wezwany do odstąpienia Napoleona przez teścia, króla Bawarii, który w imieniu koalicji obiecał mu włoskie księstwo, książę Eugeniusz odpowiedział: "Zawdzięczam cesarzowi moje szczęście i nie odstąpię go; jeżeli jednak zostanę zmuszony do szukania w Monachium azylu, jestem przekonany, że król Bawarii chętniej udzieli go zięciowi pozbawionemu korony, niż honoru... [więcej]

Epoka napoleońska w literaturze

Emmanuel de Las Cases, Memoriał ze św. Heleny. Tom III (fragment)
(Dodano: 5 grudnia 2012)

Cesarz skorzystał dziś z pięknej pogody, by w moim towarzystwie odbyć spacer. Podążaliśmy w kierunku ogrodu Kompanii. Próbowałem zainteresować go pewnymi pomysłami mojego autorstwa, które jednak odrzucił, kpiąc ze mnie w żywe oczy:
- Ależ z pana głupiec! Nie obraź się, pan, za ten epitet, bo nie obdarzam nim pierwszej lepszej osoby. Usłyszeć go może tylko człowiek obyty w świecie. Po obiedzie Cesarz już trzeci wieczór z rzędu usiłował czytać napisany przez jego brata Lucjana poemat o Karolu Wielkim1, lecz zniechęcony, odłożył rychło książkę, a sięgnął po poemat Homera, ażeby - jak to określił - "osłodzić sobie chwile tęsknoty". Książę Lucjan po raz kolejny stał się obiektem krytyki, a poczciwy Homer - niekłamanego podziwu.
Gdy Napoleon przerwał na chwilę lekturę, towarzysze powiadomili go, że Lucjan ukończył drugi jeszcze poemat, podobny do utworu o Karolu Wielkim, pod tytułem Karol Młot na Korsyce, a także z tuzin tragedii.
- Toż on do reszty oszalał! - wykrzyknął, słysząc to, Cesarz.
A gdy dodano, że również brat jego Ludwik spłodził powieść, stwierdził: - Być może zawarł w niej wiele rożnych idei i zgrabnie ją napisał, ale na pewno jest tam sporo metafizycznego sentymentalizmu i filozoficznych bredni.
Nie koniec na tym. Usłyszał, że również księżna Eliza napisała powieść, a nawet Paulina parała się literaturą.
- O, jeśli o nią chodzi - zauważył Napoleon - jest ona raczej bohaterką romansu niż autorką. Chyba tylko Karolina niczego nie napisała. W młodości swej uważana była za ostatniego głąba i Kopciuszka całej rodziny, potem jednak, niczym bohaterka powieści, stała się piękną i rozumną kobietą, etc.

Czytaj więcej...


Historia medycyny

Maria J. Turos, "...na trzeźwo..." czy jednak ze znieczuleniem. Krótka próba odpowiedzi na pytanie czy w początkach XIX wieku chirurdzy wojskowi stosowali leki uśmierzające ból.
(Dodano: 7 października 2012)

Przyjęło się potocznie uważać, zaś do funkcjonowania owej "...czarnej legendy..." przyczyniają się w równym stopniu publikacje popularnonaukowe, jak i opracowania encyklopedyczne, iż w czasach wojen napoleońskich lekarze pracujący w armii praktycznie nie używali żadnych lekarstw. "...nie istniały oczywiście żadne środki znieczulające..." w takim imperatywnym tonie wypowiada się R. Bielecki autor dwukrotnie wydawanej i najłatwiej dostępnej dla szerokiego grona czytelników monografii "Wielka Armia Napoleona".
Drugą, podobnie mocno kontrowersyjną kwestią, tym bardziej, iż zachowało się bardzo wiele dowodów materialnych, jest stan wyposażenia w instrumenty, jakimi posługiwali się ówcześni lekarze wojskowi. Bardzo często, tak w powieściach jak i w opracowaniach przedmiotu można spotkać się z jednakowo brzmiącymi sformułowaniami: "...amputacji dokonywano zwykłą metalową piłką, jakie chirurdzy kupowali u przygodnych rzemieślników...".
Istnieje, owszem korespondencja, a konkretnie jeden anonimowy list z 18. V. 1807 r. pisany pod Gdańskiem gdzie można znaleźć taki oto werset "...wyobraź sobie, że dotąd nie mamy polowego lazaretu i kilku tylko po regimentach jakichkolwiek felczerów, którzy prostym nożem i od kobiet pożyczonymi nożyczkami najdelikatniejsze muszą robić operacje...".
Dotyczyło to sytuacji wyjątkowej, w świeżo sformowanych oddziałach polskich podczas długotrwałego oblężenia tego miasta, zaś jak wskazuje lista imienna sporządzona przez Gen. J. H. Dąbrowskiego w Gniewie, jeszcze w kwietniu 1807 r. w Legii Poznańskiej nie było pełnej obsady etatów medycznych... [więcej]

Epoka napoleońska w literaturze

Agata Wąsacz, Oda do Napoleona Bonapartego George'a Byrona - między krytyką a fascynacją
(Dodano: 11 września 2012)

Legenda napoleońska w "jasnym" lub "czarnym" wariancie zakorzenia się w krajach, które w kolejnych latach są sojusznikami wodza lub należą do koalicji przeciwników cesarza. Formy szerzonej w nich propagandy pro- lub antynapoleońskiej, i związane z nimi sposoby postrzegania Bonapartego, nie różnią się od tych, które kształtują świadomość społeczeństwa francuskiego. Krytyka władcy zdecydowanie dominuje w Anglii, Hiszpanii, Rosji, Prusach i Austrii. Niemniej jednak niezależnie od rozpowszechnianych broszur, rysunków czy karykatur powstają dzieła literackie, w których spojrzenie na Napoleona jest złożone i pełne sprzeczności.
Poetycki portret cesarza pojawia się w kilku utworach George'a Byrona. W 1885 roku w 43 numerze "Czasu" ukazuje się Oda do Napoleona Bonapartego - wiersz szczególnie interesujący z uwagi na zmienny stosunek podmiotu mówiącego do cesarza oscylujący między krytyką a fascynacją. Utwór powstaje w 1814 roku i stanowi reakcję na wieść o abdykacji władcy. W obszernym objaśnieniu Juliusz Żuławski tak pisze: "Wiadomość o abdykacji Napoleona podała prasa 9 kwietnia 1814 r., podpisanie aktu abdykacji nastąpiło 11 kwietnia, a już 10 kwietnia donosi poeta w liście do Moore'a, że napisał: "odę na upadek Napoleona"... [więcej]

Epoka napoleońska w literaturze

Agata Wąsacz, Napoleon Bonaparte w dolinie Świętej Heleny - zapomniany dramat  Konstancji Staniszewskiej z Łozińskich i Antoniego Sikorskiego
(Dodano: 27 sierpnia 2012)
W pierwszych latach XX wieku szczególnie żywa była pamięć o epoce napoleońskiej. Uroczyście obchodzono wówczas okrągłe, setne rocznice ważnych dla Polaków wydarzeń. Na szczególny kształt obchodów rocznicowych wpłynęło zaangażowanie historyków, twórców literatury oraz uczestników życia politycznego. Okrągła rocznica napoleońska w pierwszych latach XX wieku stała się pobudką do pisania okolicznościowych artykułów, wydawania dzieł literackich i historiograficznych o tematyce napoleońskiej, organizowania wystaw oraz uroczystych obchodów z udziałem władz państwowych. W związku z obchodami rocznic napoleońskich miały miejsce również konkursy poetyckie.
Jak zauważa Czesław Jankowski, poeta, krytyk i publicysta, "moment kulminacyjny nie jednej rocznicy stuletniej, ale stuletniego powrotu kilkunastu lat pamiątkowych [...] [przypadł] na rok 1912". To właśnie wówczas ukazały się prace historyków np. Walerego Bagińskiego (Typy wiarusów napoleońskich. Zarysy biograficzne), Mariana Kukiela (Dzieje wojska polskiego w epoce napoleońskiej), Frédérica Massona (Przed stu laty. Szkice o Napoleonie). W 1912 roku miały także miejsce edycje utworów literackich, takich jak: dramat Stanisława Kozłowskiego Jeniec Napoleona, wiersz Kazimierza Przerwy-Tetmajera W sto lat oraz Epopeja napoleońska. Fragmenty poetyczne Artura Oppmana... [więcej]

Biografie

Jurkord, Castiglione, Józef Załuski - przyczynek do biografii
(Dodano: 18 maja 2012)

Załuski Józef Bonawentura Ignacy (hr. de Riviere) (1787-1866) baron cesarstwa. Służbę w pułku szwoleżerów gwardii rozpoczął w 1807 r. jako prosty szeregowiec. Tego samego roku awansowany na ppor., w 1808 por., 1811 kpt. i szefa szwadronu. Odbył kampanie hiszpańską (1808-1811), austriacką (1809), rosyjską (1812), niemiecką (1813) i francuską (1814). Wzięty do niewoli pod Chateau-Brienne. W 1813 r. mianowany baronem cesarstwa. Odznaczony krzyżem Kawalerskim Legii Honorowej (1809), oraz krzyżem złotym Virtuti Militari (1810). Pamiętnikarz regimentu. W 1815 ppłk i fliegel-adiutant Aleksandra I. W 1820 płk. Od 1826 r. kurator generalny Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1828 r. adiutant Mikołaja I, wziął udział w wojnie rosyjsko-tureckiej, rok później wziął dymisję w stopniu gen. bryg. W czasie powstania listopadowego wrócił do służby, kierując najpierw sztabem 2 Dyw. Piechoty a następnie polskim wywiadem wojskowym. Ranny w bitwie pod Ostrołęką. Po upadku powstania wyjechał do Galicji... [więcej]

Klasycy epoki napoleońskiej

Bronisław Gembarzewski, KOPJA a LANCA
Na podstawie wydania z roku 1921 - Warszawa, Główna Księgarnia Wojskowa, Biblioteka Muzeum Wojska
Dla serwisu przygotował: Pitrek
(Dodano: 15 stycznia 2012)

Często się powtarza zjawisko dziejowe, iż taktyka, stosowana w działaniach wojennych doby ostatniej, bez względu na osobliwe warunki czy to polityczne, czy zależne od miejscowości, klimatu, środków komunikacyjnych, materjalnych i t. p., w jakich były prowadzone, zostaje następnie przyjmowana, jako zasada stała i ogólna. I trzeba nowych doświadczeń w odmiennych warunkach, by te poglądy przejściowe zostały zarzucone, potępione, a nowemi zastąpione.  Charakter okopowy, oblężniczy wojny wszechświatowej, wysuwający na czoło działań artylerję, bronie techniczne i piechotę, a przeznaczający jeździe rolę nader podrzędną, aczkolwiek wywołany okolicznościami natury nie tylko czysto wojskowej, mianowicie: zamiarem koalicji powstrzymania na miejscu przez czas dłuższy naporu przeciwnika, narazie silniejszego i więcej przygotowanego, aż do chwili pozyskania sojuszników, wyćwiczenia i uruchomienia miljonowych armji, zgnębienia go ekonomicznie i t.p. zrodził u wielu mniemanie, iż jazda nigdy już ważniejszej roli grać nie będzie mogła. Dopiero wystąpienie na widownię, w ostatniej wojnie Polski z Rosją sowiecką, licznej rosyjskiej jazdy, działającej na wielkich otwartych przestrzeniach, zmierzającej do oskrzydlenia przeciwnika, przecinania mu linji komunikacyjnych i odwrotu, a nie napotykającej w tych zamierzeniach przeciwdziałania dostatecznej liczebnie kawalerji polskiej, pouczyło o konieczności zwrócenia bacznej uwagi na organizację jazdy i nawrócenia do doświadczeń przeszłych wojen, prowadzonych na tych samych przestworach i w warunkach nie o wiele różnych, gdy jazda odgrywała tak poważną rolę... [więcej]

Źródła do bitwy pod Somosierrą

Z dzieła Victoires et Conquetes de Français od 1792 do 1815. przez Towarzystwo Wojskowych i uczonych w Paryżu wydawane pod Redakcją p. Panckoucke. Tom 18 str: 205. POLACY pod SOMO-SIERA.
Wanda: tygodnik polski płci pięknej i literaturze poświęcony. 1821, T. 3

Dla serwisu przygotowali: Castiglione i Stary
(Dodano: 4 grudnia 2011)
Rozproszeni po obcych krajach Polacy, jeżeli nie zupełnie dopięli szlachetnie powziętych względem Ojczyzny zamiarów, rycerskiem przynajmniej poświęceniem się i odwagą, nowego blasku jej chwale dodali. Włochy, S. Domingo, Hiszpanja chlubnie świadczą, o męstwie rodaków naszych, w Afryce nawet kwitnie drzewo chwały Polaka, w rozlewie krwi jego zrodzone i wzrosłe. Rozgłośnie nabyta sława kazała nawet umilknąć zawiści. Wszyscy z któremi Polscy rycerze dzielili zawód wojenny i trudy, nie wahają się chętnie im przyznać szczególniejszych zalet, któremi się wśród licznych szeregów wojska obcego znamienicie odznaczali. Towarzystwo Francuzów wojskowych trudniących się w Paryżu historją wojen od r. 1792 do 1815, z chlubą wszędzie wspomina o Polakach. Oto jest opis z dobycia Somo-sierra.
W wyprawie Cesarza Napoleona przeciwko Hiszpanji 1808 roku, wypadło zdobyć ważne stanowisko, górę Somo-sierra będącą częścią gór Karpetanos. Dwanaście tysięcy Hiszpanów starannie umocowało wierszch góry, szesnaście armat stało w baterji, które wymierzono ku drodze, wtem tylko jednem miejscu wstęp na górę dającej. W czasie gdy mężna piechota Francuzka, wystawiona na podwójny ogień artylerji i piechoty nieprzyjacielskiej, na próżno usiłowała wedrzeć się na górę: nadjechał sam Cesarz: jazda należąca do jego gwardji, a na jej czele regiment Polaków, przybyła za nim w porządnej kolumnie.
Napoleon zatrzymał się przy artylerji na dole i rozpoznał ściśle położenie nieprzyjaciela, który co raz mocniej dawać ognia zaczął; tak że kilka kul obok Cesarza upadło, a kilka przeleciało nad głową jego. Regiment lekkiej jazdy Polaków, (a) ustawiony został w ścieśnioną kolumnę szwadronami po za fossą, na prawej stronie drogi, w niewielkiej równinie.
Tym czasem ogień nie ustawał, a piechota Francuzka kroku postąpić nie była wstanie. Na tenczas Cesarz dał rozkaz Polakom uderzyć na nieprzyjacielską baterją. Waleczne to wojsko pod sprawą Szefa szwadronu Kozietulskiego, rzuciło się na tychmiast szeregami po czterech, gdyż większego rozwinięcia wązkość drogi niedozwalała... [więcej]

Mapa wortalu

 • Napoleon Bonaparte - biografia
 • Napoleon Bonaparte - ciekawostki
 • Bitwy Napoleona
 • Wojny napoleońskie
 • Koalicje antyfrancuskie
 • Wojska napoleońskie
 • Gwardia Napoleona
 • Kodeks Napoleona
 • Wspomnienia Napoleona
 • Książki napoleońskie

 • Legiony Polskie we Włoszech
 • Jan Henryk Dąbrowski
 • Księstwo Warszawskie
 • Wojsko Księstwa Warszawskiego
 • Książę Józef Poniatowski
 • Wojna w Hiszpanii
 • Somosierra
 • Bitwa pod Raszynem
 • Pomniki napoleońskie
 • Rekonstrukcje napoleońskie

Kalendarium
Dzisiaj jest: niedziela 26 maja 2013

Tego dnia:
1793 - bunt Korsykanów pod wodzą Paolego przeciwko Francji.
1799 - Rosjanie i Austriacy wkraczają do Turynu.
1805 - Napoleon koronowany w Mediolanie na króla Italii.
1807 - kapitulacja prusko - rosyjskiego garnizonu Gdańska, w oblężeniu uczestniczyła legia Dąbrowskiego.
1818 - zmarł Michaił Barclay de Tolly, feldmarszałek i polityk rosyjski. Walczył pod Pułtuskiem, Eylau, Kulm, Lipskiem, Brienne.


Cytat na dziś:
"Walka o wolność, gdy się raz zaczyna, z ojca krwią spada dziedzictwem na syna."

George Gordon Byron


Linki napoleońskie

 • Les monuments de l'empire
 • Smolbattle.ru
 • Pułk 4 Piechoty XW
 • Pułk 3 Piechoty
 • www.bossowski.pl
 • Twierdza Nysa
 • www.arsenal.org.pl
 • www.legianadwislanska.pl
 • www.napoleon.pl

 • www.napoleon1er.com
 • www.napoleon-series.org
 • www.napoleonbonaparte.nl
 • www.napoleonguide.com
 • www.napoleon.org
 • campagnes imperiales
 • napoleonistyka.atspace.com
 • The battle of Waterloo 1815




Nowości z księgarni
Aleksander Rembowski
Źródła do historii Pułku Polskiego
Lekkokonnego Gwardii Napoleona I. Cz. II


Wydawca: NapoleonV
Format B5, twarda oprawa,
s. 460, polska wersja językowa
Książka drukowana na wysokiej jakości papierze.

* * *

Maciej Trąbski
Armia Wielkiego Księcia Konstantego.


Wydawca: NapoleonV
Format B5, twarda oprawa, s. 470,
Książka drukowana na wysokiej jakości papierze.

* * *

Juliusz Willaume
Fryderyk August jako książę warszawski (1807-1815)


Wydawca: NapoleonV
Format B5, twarda oprawa, s. 300
Książka drukowana na wysokiej jakości papierze.

* * *

Jean Colin
(przekład Andrzej K. Szymański)
Edukacja wojskowa Napoleona


Wydawca: NapoleonV
Format B5, twarda oprawa, 290 stron.
Książka drukowana na wysokiej jakości papierze.


* * *

George Nafziger
Cesarskie bagnety Taktyka napoleońskich baterii, batalionów i brygad na podstawie regulaminów z epoki


Wydawca: NapoleonV
Format B5, twarda oprawa,
Książka drukowana na wysokiej jakości papierze.
378 stron.


* * *

J.T. Headley
Gwardia Cesarska


Wydawca: NapoleonV
Format B5, twarda oprawa,
170 stron.


* * *

Jean Colin
Studia nad kampanią 1796-1797 we Włoszech.


Wydawca: NapoleonV
Format B5, twarda oprawa,
Książka drukowana na wysokiej jakości papierze,
stron 226.


* * *

James R. Arnold & Ralph R. Reinertsen
Triumf Napoleona. Kampania frydlandzka 1807 roku.


Wydawca: NapoleonV
Format B5, twarda oprawa,
Książka drukowana na wysokiej jakości papierze,
liczne mapy i ilustracje.

Zobacz: Księgarnia

Zapowiedzi wydawnicze
Henry Houssaye
Kampania 1814


Wydawca: NapoleonV
Format B5, twarda oprawa,
Książka ukaże się w IV kwartale 2012 roku.


* * *

Jean Colin
(przekład Andrzej K. Szymański)
Wychowanie wojskowe Napoleona


Wydawca: NapoleonV
Format B5, twarda oprawa,
Książka drukowana na wysokiej jakości papierze.
Książka ukaże się w III kwartale 2012 roku.


* * *

Ryszard Morawski, Adam Paczuski
Wojsko Księstwa Warszawskiego. Piechota, gwardie narodowe.


Wydawca: KARABELA D. Chojnacka
Tom 1-2. Format 34 x 24 cm, oprawa twarda, jedno etui dla obu tomów; podpisy pod ilustracjami (poza językiem polskim) i streszczenia w języku francuskim, angielskim i niemieckim.

Recenzje

Artykuł roku
Najlepsze artykuły według czytelników 2006-2010:

2009/10 - Albumy Moniuszki
2008 - Umundurowanie piechoty XW
2007 - Francisco Goya i wojna hiszpańska
2006 - W piekle Cabrery



Forum
 •  Kampanie i bitwy
 •  Projekt 1812
 •  Guerra de la...
 •  Barwa i broń
 •  Biblioteka Barwy i Broni
 •  Polityka i dyplomacja
 •  Ludzie epoki
 •  Muzy Empire'u
 •  Napoleonica
 •  Wymiana informacji
 •  Gry wojenne i figurki
 •  Historical fiction
 •  Quiz
 •  Varia napoleońskie
 •  Babel

Generałowie Armii Francuskiej 1792-1815
Copyright © Kamp

Poniższe biogramy ograniczają się, z nielicznymi wyjątkami, do lat 1792-1815, nie opisują całej kariery wojskowej przedstawionych generałów, pomijają początki oraz działalność po abdykacji Napleona. W zestawieniu pominięte zostały biogramy Polaków, wywodzących się z armii Księstwa Warszawskiego, awansowanych do stopnia generała armii francuskiej. Generałom armii Księstwa poświęcony jest osobny dział na serwisie.
Opracowane na podstawie:
Georges Six, Dictionnaire biographique des generaux & amiraux francais de la Revolution et de l'Empire (1792-1814), Paryż 1934
Danielle & Bernard Quintin, Dictionnaire des colonels de Napoleon, Paryż 1996

 • A  • B  • C  • D  • E  • F  • G  • H  • I  • J  • K  • L  • Ł
 • M  • N  • O  • P  • Q  • R  • S  • T  • U  • V  • W  • X
 • Y  • Z  • Ż

Zobacz: Adiutanci Napoleona i jego marszałków



Chat napoleoński


Biblioteka empire'u
Stanisław Hempel, Wspomnienia wojskowe
Czesław Moniuszko, Rok 1812. Poemat
Czesław Jankowski, Trakt Napoleoński
Digby Smith, Napoleon przeciwko Rosji
Memoriał ze św. Heleny, t. 2.
Jean Babtiste Bernadotte
Zapomniane powstanie
Testament Napoleona
Traktat z Fontainbleau
Słownik oficerów Dywizji Księstwa Warszawskiego
Słownik oficerów LN
Pamiętniki Kajetana Koźmiana
Dziennik Dąbrowskiego
Kazania J.P. Woronicza
Pamiętniki Michaiła Woroncowa
NOTY generała Zajączka z roku 1811
Opis historyczny czynności VIII Korpusu
D. Dziewanowski, Początek Kampanji 1812 r.
A. Pochodaj, Legenda Napoleona...
A. Caulaincourt, Wspomnienia...
M. Kukiel, Wojny napoleońskie
S. Kirkor, Legia Nadwiślańska
S. Kirkor, Pod sztandarami Napoleona
P. Austin, Wielki odwrót
D. Smith, Lipsk 1813
Bibliografia epoki napoleońskiej


Manifest
  Pomysł stworzenia tego serwisu jest ściśle powiązany ze sto osiemdziesiątą rocznicą śmierci cesarza Francuzów Napoleona I Bonaparte - człowieka, który zmienił historię XIX wieku i któremu Polacy winni są ogromną wdzięczność.
  Niestety w polskim internecie strony napoleońskie praktycznie nie istnieją (poza kilkoma wyjątkami), a jeśli już są, to trudno je uznać za godne cesarza. Autor niniejszego serwisu nie ma może ambicji na stworzenie pierwszego polskiego portalu napoleońskiego, lecz ma nadzieję, że choć w niewielkiej części odda cesarzowi co cesarskie. Wszelkie uwagi, propozycje i krytyki dotyczące strony można wysłać na adres autora:))
wlonab@gmail.com

Copyright © 2001 - 2013  NapoleonTeam
Wszelkie Prawa Zastrzeżone