Napoleon.org.pl English     Deutsch    
Guerra de la Independencia | Biblioteka Barwy i Broni

Biblioteka Barwy i Broni

Piechota XW na podstawie ikonografii źródłowej

Plansze mundurowe

Woltyżer 3. Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego, na podstawie akwareli Józefa Kosińskiego datowanej na rok 1810. Nogawki czechczerów związane w swojej dolnej części, na podstawie rysunku Piotra Michałowskiego z 1814 roku, przedstawiającego grenadierów polskich nieokreślonego pułku.
















Rekonstrukcja

Adam Paczuski, W słońcu Szampanii
(Dodano: 18 czerwca 2014)
Była to podobno największa ostatnio rekonstrukcja napoleońska we Francji. Z okazji dwóchsetlecia bitwy pod Montmirail, na tych samych polach wsi Brie-en-Marche, na których Napoleon gromił korpus rosyjski Sackena, zebrało się około 1200 rekonstruktorów z kilku krajów Europy. Wydarzenie to uwieńczyło obchody rocznicowe kampanii francuskiej 1814 r.

Montmirail, obok Champaubert, Chateau-Thierry, Vauchamps i Reims należy do serii błyskotliwych zwycięstw Bonapartego, które nie powstrzymały jednak upadku ani Jego, ani Cesarstwa. Jak pisze Marian Kukiel, wojska napoleońskie, które w dużej części złożone były z dopiero co wcielonych do armii młodzieńców (owi "Marie Ludwiki") "bijąc się na ziemi własnej i w jej obronie, godnie biorą dziedzictwo po starych sankiulotach z pod Lodi i Arcole. Te dzieci i ten lud, te pułki chłopięce i te bataliony źle zbrojnej, niewyćwiczonej gwardyi narodowej zdolne są z Bonapartem na czele ocalić Francyę". Jednakże wnet okazało się, że nawet "najgenialniejsze manewry nie dadzą już przewagi liczebnej w boju". Bitwa pod Montmirail należała do tego okresu kampanii 1814 r. kiedy Napoleon korzystając z "nieostrożnej krewkości Bluchera i z kunktatorstwa Schwarzenberga" (Kukiel) uderzał na rozdzielone korpusy nieprzyjaciela. Najpierw 10 lutego pobił pod Champaubert centrum armii prusko-rosyjskiej... [więcej]

Konferencja

Adam Paczuski, Bilans Napoleona
(Dodano: 15 kwietnia 2014)
W salach Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego odbyła się 11 kwietnia 2014 r. konferencja zatytułowana "Bilans rządów Napoleona w dwusetną rocznicę abdykacji". Jej organizator - Studenckie Koło Historyków UW przygotowało inspirujące spotkanie ze współczesną polską napoleonistyką. Było to wynikiem obecności wybitnych badaczy epoki napoleońskiej - profesorów: Jarosława Czubatego, Dariusza Nawrota i Michała Baczkowskiego.
Konferencję rozpoczął p. Michel Marbot, potomek sławnego kawalerzysty i pamiętnikarza - barona Jeana Baptiste Antoine'a Marbota. - To wielki zaszczyt dla Francuza móc otworzyć w Warszawie takie sympozjum - powiedział i zaapelował o polskie wydanie publikacji swego przodka. Następnie głos zabrał przewodniczący Rady Programowej Ośrodka Studiów Epoki Napoleońskiej w Pułtusku - dr Krzysztof Ostrowski, który powiedział, że konferencja jest "szansą na kontynuację zainteresowania epoką napoleońską, które jest nam teraz potrzebne bardziej niż kiedykolwiek wcześniej". Opowiedział o sporach dynastycznych potomków Bonapartego i przedstawił zebranym różne formy organizacji współczesnego "świata napoleońskiego" - od Souvenir Napoleonien poprzez Foundation Napoleon aż po OSEN, Stowarzyszenie Miast Napoleońskich i... nasz wortal. [więcej]

Złota Pszczoła 2013

Ogłaszamy wszem i wobec, że w wyniku przeprowadzonego plebiscytu, laur
ZŁOTEJ PSZCZOŁY,
czyli najlepszej napoleońskiej książki roku 2013 w Polsce otrzymują
Panowie Ryszard Morawski i Adam Paczuski oraz Wydawnictwo KARABELA D. Chojnacka
za wolumen
Wojsko Księstwa Warszawskiego.
Piechota, gwardie narodowe, weterani.




   
Zobacz:   Dyplom      Dyplom      Dyplom


Recenzje

Chevau-léger
Niczym perła w koronie - album "Wojsko Księstwa Warszawskiego. Piechota. Gwardie Narodowe. Weterani." - recenzja czytelnika.
(Dodano: 13 stycznia 2014)

Album "Wojsko Księstwa Warszawskiego. Piechota. Gwardie Narodowe. Weterani." (dalej jako "album o piechocie Księstwa Warszawskiego") prezentuje się znakomicie. Składa się z dwóch tomów w twardym etui. Jest to etui koloru granatowego, na której, z jednej strony znajduje się orzeł wojskowy Księstwa Warszawskiego z napisem "Woysko Polskie", z drugiej zaś strony - tenże orzeł z napisem "Pułk 5 Piechoty". Przypomnieć należy, iż podobnie wyglądała "klaserowa" okładka na dwa tomy "Ułanów Księstwa Warszawskiego", na której widniała z jednej strony pelta z orłem - czyli to, co znajdowało się na czapce ułańskiej, a z drugiej, blacha naczelna z pogonią, którą nosili ułani pułków sformowanych w 1812 roku na Litwie, a sama okładka była koloru ciemnej czerwieni. Dwa tomy tego najnowszego albumu wydawnictwa Karabela są koloru białego. Nieprzypadkowo zaczynam recenzję wieloletniego czytelnika serii albumowej od przedstawienia kolorów etui samych albumów ponieważ dobór kolorów z pewnością nie jest przypadkowy. Po prostu granat i biel to kolory najczęściej występujące w umundurowaniu piechoty Księstwa Warszawskiego. Poza tym są to również barwy narodowe po których, między innymi (oprócz charakterystycznych kształtem nakryć głowy - czapek) rozpoznawano wojsko polskie tego okresu. Biorąc pod uwagę powyższe (dygresja) doprawdy trudno zrozumieć oburzenie niektórych kibiców, gdy polska reprezentacja piłkarska zagrała w granatowych strojach, za co potem odsądzano piłkarzy od czci i wiary. A przecież granat to kolor doskonale komponujący się z bielą i czerwienią czy też amarantem (bo ten kolor wówczas nawet częściej niż czerwień utożsamiano z barwą narodową). Wiedziano o tym już w XIX wieku, a później, jak widać, zapomniano... [więcej]

Biografie

mgr Krzysztof Figa, Kazimierz Miecznikowski podporucznik armii Księstwa Warszawskiego, dowódca "djabelskiej kompaniji"
(Dodano: 13 stycznia 2014)

"Podpułkownik Lux wesoły i żartobliwy nazwał mnie marszałkiem Nejem ... Uściskał mnie w obliczu kolegów i powtórzył: wart iesteś bydź drugim Nejem, a ... kompania Twoja korpusem". Tymi słowami podsumował wyczyny młodego, zaledwie dwudziestoczteroletniego podporucznika Kazimierza Miecznikowskiego i jego podkomendnych major Kazimierz Lux, dowódca II. Batalionu  17. Pułku Piechoty.
Podporucznik Kazimierz Miecznikowski jest postacią znaną w historii głównie ze służby w armii Królestwa Polskiego. Jako oficer wojsk Księstwa Warszawskiego wziął on udział w kampanii 1812 r. dowodząc kompanią, o której istnieniu wiemy tylko i wyłącznie dzięki wspomnieniom oficerów 17. Pułku Piechoty. Celem mojej pracy jest przybliżenie osoby K. Miecznikowskiego w czasach jego służby w armii ks. Józefa Poniatowskiego oraz ukazanie losów dowodzonej przez niego kompanii zwanej "djabelną". [więcej]


Historia medycyny

Maria J. Turos, "...na trzeźwo..." czy jednak ze znieczuleniem. Krótka próba odpowiedzi na pytanie czy w początkach XIX wieku chirurdzy wojskowi stosowali leki uśmierzające ból, cz.2
(Dodano: 16 grudnia 2013)

Chcąc jeszcze lepiej rozproszyć ewentualne wątpliwości rodzące się w kwestii stanowiącej zasadniczy temat rozważań wypada pokrótce przyjrzeć się, przedstawiając to dość żartobliwą, acz sympatyczną frazą - co też w księgach dla medyków wojskowych przeznaczonych, w temacie leków "...ból odeymuiących..." napisane stało.
Generalnie poczynając od przełomu XVI i XVII wieku, a już szczególnie od drugiej jego połowy w kulturze medycznej Europy, rozpoczyna się okres, kiedy zaczynają masowo powstawać, a następnie ukazywać drukiem farmakopee, czy szerzej publikacje poświęcone sporządzaniu lekarstw oraz innych środków używanych w terapii. Może to być przykładowo "Codex Medicamentarius" autorstwa Ph. Hardina wydany w Paryżu w 1639 roku, czy tzw. "Pharmacopoeia Lillensis" wydana w Lille w 1640 roku. Działo się tak również na ziemiach polskich. O powstałych w tym samym czasie tekstach "Dispensatorii Gedanensis" z 1657 roku oraz "Pharmacopoea Cracoviensis Joannie Woynae" drukowanej we Frankfurcie w 1683 roku, jak również o pierwszym dekrecie królewskim Zygmunta Starego wydanym w Piotrkowie już w 1525 roku, a dotyczącym przygotowania takiego dzieła, wspomina ręczny dopisek nieznanego autora na karcie przedtytułowej zachowanego w zbiorach Biblioteki Narodowej w Warszawie egzemplarza "Przepisów Lekarstw dla Szpitalów Woyska Polskiego..." opublikowanych w Warszawie w 1810 roku... [więcej]

Zobacz też: "...na trzeźwo..." czy jednak ze znieczuleniem, cz. 1


Rocznica

Jan Laske - "Zenobi", Mogiła Somosierry
(Dodano: 30 listopada 2013)

Bitwa skończyła się około godziny 13-tej. To znaczy wtedy, gdy przez przesmyk przeszło ostatnie natarcie 3 szwadronu i drogą zaczęły się posuwać kolejne oddziały. Najpierw 96 pułk piechoty a potem kawaleria i sztab z Napoleonem na czele. Ich śladem pospieszyli chirurdzy pod kierunkiem Lareya, by natychmiast udzielić pomocy rannym. Przed posuwającymi się drogą oddziałami roztaczał się typowy krajobraz po bitwie. Aczkolwiek ograniczona przestrzeń i stosunkowo nieduża liczba atakujących powodowały, że skutek walki nie był tak bardzo przerażający jak podczas wielkich bitew, to jednak idący żołnierze widzieli drogę zasłaną "zabitymi szwoleżerami i końmi, oraz rannymi leżącymi a wołającymi: <> tudzież armatami hiszpańskimi, to przewróconymi, to zostawionymi przez pierzchających (...)". Najbardziej przemarsz utrudniała duża liczba zabitych i rannych koni. Można uznać, że żaden z wierzchowców uczestniczących w natarciu nie wyszedł z walki bez szwanku. Wiele z nich prawdopodobnie trzeba było dobić i usunąć na pobocze, spychając w dół z nasypu drogi. Prawdopodobnie wrażenie chaosu potęgowały też wywrócone działa pierwszej baterii, które najbardziej utrudniały przemarsz, gdyż ustawiono je na zakręcie drogi wzdłuż jej bocznej krawędzi. Najwięcej zabitych szwoleżerów leżało na odcinku pomiędzy pozycją wyjściową ataku a pierwszą baterią, w miejscu, gdzie załamał się atak pierwszego plutonu pod dowództwem p.por. Rudowskiego. Dalej poległych było już mniej, ale za to więcej rannych, zarówno ludzi jak i koni. W takim kłębowisku ludzi i zwierząt znaleziono na przykład ciężko rannego kapitana Dziewanowskiego... więcej>>>

Wywiady

OD KAWALERII DO PIECHOTY.
Z Ryszardem Morawskim rozmawia Adam Paczuski
(Dodano: 10 listopada 2013)

Kiedy zainteresował się Pan epoką napoleońską?

To zainteresowanie wyniosłem od najmłodszych lat z domu. To były głównie książki Wacława Gąsiorowskiego. Miałem je wszystkie! W czasie okupacji ojciec mi je kupował w księgarni św. Wojciecha, bo tylko tam były wówczas dostępne. Zaczytywałem się więc w Gąsiorowskim... i w Karolu Mayu! Ale głównie lubiłem historię, a najbardziej utkwił mi w zainteresowaniach okres napoleoński. Ojciec stale rysował mi ułanów...

Czyli to po nim przejął Pan zainteresowania i talent do rysowania! Pana ojciec zajmował się tym zawodowo czy amatorsko? Miał jakieś wykształcenie artystyczne?

Nie, zajmował się tym całkowicie amatorsko. Ojciec pracował przed wojną w Państwowych Zakładach Inżynierii - sprzedawał czołgi, samochody itp., no i był świetnym modelarzem. To także po nim przejąłem. Już za czasów okupacji robiłem takie proste modele z tekturki. Kleiłem je też z książek niemieckich, które można było wówczas kupować na dworcach, gdzie były modele samolotów biorących udział w wojnie.

Po wojnie zaczął Pan studia na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych...

Nie od razu mi się udało. Miałem za mało punktów "za pochodzenie", ojciec był bezpartyjny a w dodatku katolik, rodzina wierząca i praktykująca, także to w ogóle nie wchodziło w rachubę abym w tych czasach mógł się dostać od razu na studia. Także musiałem "odbębnić" służbę wojskową. Ponieważ byłem po maturze, wzięli mnie od razu na drugi rok szkoły oficerskiej, a nie do normalnej służby zasadniczej. Tylko przez trzy miesiące odbyliśmy służbę podoficerską, zostaliśmy kapralami i od razu skierowano nas do podchorążówki... [więcej]

Mapa wortalu

 • Napoleon Bonaparte - biografia
 • Napoleon Bonaparte - ciekawostki
 • Bitwy Napoleona
 • Wojny napoleońskie
 • Koalicje antyfrancuskie
 • Wojska napoleońskie
 • Gwardia Napoleona
 • Kodeks Napoleona
 • Wspomnienia Napoleona
 • Książki napoleońskie

 • Legiony Polskie we Włoszech
 • Jan Henryk Dąbrowski
 • Księstwo Warszawskie
 • Wojsko Księstwa Warszawskiego
 • Książę Józef Poniatowski
 • Wojna w Hiszpanii
 • Somosierra
 • Bitwa pod Raszynem
 • Pomniki napoleońskie
 • Rekonstrukcje napoleońskie

Kalendarium
Dzisiaj jest: wtorek 29 lipca 2014

Tego dnia:
1765 - urodził się Jean Drouet d'Erlon, generał francuski, walczył pod Morągiem, wziął udział w oblężeniu Gdańska, znany ze swego słynnego "spaceru".
1809 - Anglicy lądują na holenderskiej wyspie Walcheren.
1813 - początek negocjacji pokojowych w Pradze.
1813 - zmarł Jean-Andoche Junot, generał francuski, książę Abrantes, dowódca korpusu obserwacyjnego Girondy, potem Armii Portugalii.


Cytat na dziś:
"Boże, strzeż mnie od przyjaciół, z wrogami poradzę sobie sam."

Waldemar Łysiak


Linki napoleońskie

 • Les monuments de l'empire
 • Smolbattle.ru
 • Pułk 4 Piechoty XW
 • Pułk 3 Piechoty
 • www.bossowski.pl
 • Twierdza Nysa
 • www.arsenal.org.pl
 • www.legianadwislanska.pl
 • www.napoleon.pl

 • www.napoleon1er.com
 • www.napoleon-series.org
 • www.napoleonbonaparte.nl
 • www.napoleonguide.com
 • www.napoleon.org
 • campagnes imperiales
 • napoleonistyka.atspace.com
 • The battle of Waterloo 1815




Zapowiedzi wydawnicze
Ryszard Morawski, Andrzej Nieuważny
Wojsko Księstwa Warszawskiego.
Generałowie, adiutanci, sztaby.



Wydawca: KARABELA D. Chojnacka
Format 34 x 24 cm, oprawa twarda, podpisy pod ilustracjami (poza językiem polskim) i streszczenia w języku francuskim, angielskim i niemieckim.

Nowości z księgarni
Ryszard Morawski, Adam Paczuski
Wojsko Księstwa Warszawskiego. Piechota, gwardie narodowe, weterani.


Wydawca: KARABELA D. Chojnacka 2014
34 x 24 cm, oprawa twarda + jedno etui dla obu tomów.
tom 1 - s. 296, 94 tablice kolorowe, 1 rozkładówka, 3 tablice czarno-białe.
tom 2 - s. 320, 71 tablic kolorowych, podpisy pod ilustracjami i streszczenia w j. francuskim, angielskim i niemieckim.
cena 370,00 zł (za tom 1-2) + porto:
13,00 zł (paczka ekonomiczna)
14,50 zł (paczka priorytetowa)

* * *

Arkadiusz Malejka
Przewodnik napoleoński po Polsce


Wydawca: Axis Media, Katowice 2013
46,20 PLN plus koszty wysyłki

* * *

Zobacz: Księgarnia

Recenzje

Artykuł roku
Najlepsze artykuły według czytelników 2006-2010:

2009/10 - Albumy Moniuszki
2008 - Umundurowanie piechoty XW
2007 - Francisco Goya i wojna hiszpańska
2006 - W piekle Cabrery



Forum
 •  Kampanie i bitwy
 •  Projekt 1812
 •  Guerra de la...
 •  Barwa i broń
 •  Biblioteka Barwy i Broni
 •  Polityka i dyplomacja
 •  Ludzie epoki
 •  Muzy Empire'u
 •  Napoleonica
 •  Wymiana informacji
 •  Gry wojenne i figurki
 •  Historical fiction
 •  Quiz
 •  Varia napoleońskie
 •  Babel

Generałowie Armii Francuskiej 1792-1815
Copyright © Kamp

Poniższe biogramy ograniczają się, z nielicznymi wyjątkami, do lat 1792-1815, nie opisują całej kariery wojskowej przedstawionych generałów, pomijają początki oraz działalność po abdykacji Napleona. W zestawieniu pominięte zostały biogramy Polaków, wywodzących się z armii Księstwa Warszawskiego, awansowanych do stopnia generała armii francuskiej. Generałom armii Księstwa poświęcony jest osobny dział na serwisie.
Opracowane na podstawie:
Georges Six, Dictionnaire biographique des generaux & amiraux francais de la Revolution et de l'Empire (1792-1814), Paryż 1934
Danielle & Bernard Quintin, Dictionnaire des colonels de Napoleon, Paryż 1996

 • A  • B  • C  • D  • E  • F  • G  • H  • I  • J  • K  • L  • Ł
 • M  • N  • O  • P  • Q  • R  • S  • T  • U  • V  • W  • X
 • Y  • Z  • Ż

Zobacz: Adiutanci Napoleona i jego marszałków



Chat napoleoński


Biblioteka empire'u
Jarosław Dudziński, 13 pułk piechoty, cz. 1
Jarosław Dudziński, 13 pułk piechoty, cz. 2
Księcia Józefa pamiątki pośmiertne
Wspomnienia Napoleona
Memoriał ze św. Heleny, t. 3.
Memoriał ze św. Heleny, t. 2.
Bronisław Gembarzewski, KOPJA a LANCA
Stanisław Hempel, Wspomnienia wojskowe
Czesław Moniuszko, Rok 1812. Poemat
Czesław Jankowski, Trakt Napoleoński
Digby Smith, Napoleon przeciwko Rosji
Jean Babtiste Bernadotte
Zapomniane powstanie
Testament Napoleona
Traktat z Fontainbleau
Słownik oficerów Dywizji Księstwa Warszawskiego
Słownik oficerów LN
Pamiętniki Kajetana Koźmiana
Dziennik Dąbrowskiego
Kazania J.P. Woronicza
Pamiętniki Michaiła Woroncowa
NOTY generała Zajączka z roku 1811
Opis historyczny czynności VIII Korpusu
D. Dziewanowski, Początek Kampanji 1812 r.
A. Pochodaj, Legenda Napoleona...
A. Caulaincourt, Wspomnienia...
M. Kukiel, Wojny napoleońskie
S. Kirkor, Legia Nadwiślańska
S. Kirkor, Pod sztandarami Napoleona
P. Austin, Wielki odwrót
D. Smith, Lipsk 1813
Bibliografia epoki napoleońskiej


Manifest
  Pomysł stworzenia tego serwisu jest ściśle powiązany ze sto osiemdziesiątą rocznicą śmierci cesarza Francuzów Napoleona I Bonaparte - człowieka, który zmienił historię XIX wieku i któremu Polacy winni są ogromną wdzięczność.
  Niestety w polskim internecie strony napoleońskie praktycznie nie istnieją (poza kilkoma wyjątkami), a jeśli już są, to trudno je uznać za godne cesarza. Autor niniejszego serwisu nie ma może ambicji na stworzenie pierwszego polskiego portalu napoleońskiego, lecz ma nadzieję, że choć w niewielkiej części odda cesarzowi co cesarskie. Wszelkie uwagi, propozycje i krytyki dotyczące strony można wysłać na adres autora:))
wlonab@gmail.com

Copyright © 2001 - 2014  NapoleonTeam
Wszelkie Prawa Zastrzeżone