1. Ułan kompanii wyborczej 2. pułku ułanów, w mundurze wielkim, według miedziorytu Jana Zachariasza Freya (1769-1829). W swoich zasadniczych elementach, mundur wydaje się zgodny z przepisem wydanym 2 marca 1807 roku: "Kurtka granatowa, kołnierz i obszlegi pąsowe, klapy żółte; (...) rajtuzy granatowe z dwoma lampasami, guziki złote." Na oryginalnej pracy ułan ma żółtą wypustkę wokół kołnierza i białe wypustki przy klapach.
2. Lanca:
a - górna metalowa część lancy typu francuskiego, składająca się z zespolonych ze sobą: grota, tulei i wąsów
b - grot wraz z tuleją lancy typu polskiego
c - tylec - metalowe okucie dolnej części lancy.
3. Proporczyk 2. pułku ułanów w kolorach Legii pierwszej.
4. Pruska szabla kawalerii lekkiej.

1. Ogłowie końske:
a - nagłówek
b - naczółek
c - rozetka
d - policzko munsztuka
e - podgardle
f - rozetka
g - krzyż
h - policzko kantara
i - nachrapnik
j - policzko wędzidła
k - kantar
l - wędzidło-pierścień
ł - podbródek
m - munsztuk (czanka)
n - alzbacik, halzbat, lub wisior
o - wodza powodowa
p - wodza od wędzidła
r - wodza od munsztuka.
2. Uździenice:
a - kantar
b - uździenica munsztukowa
c - uździenica wędzidłowa.

1. Munsztuk:
a - oko czanki
b - hak
c - igrzyszcze
d - ścięgierz
e - łańcuszek
f - czanka
g - pierścień.
3. Rozetka.
4. Metalowy element wisiora.

1. Schemat strzemienia wraz z tuleją do transportowania lancy.
2. Skórzana tuleja do transportowania lancy.
3. Strzemiona kawalerii lekkiej.

1. Pruski pistolet kawaleryjski będący najprawdopodobniej również na wyposażeniu pułków ułanów Księstwa Warszawskiego.
2. Oficer młodszy 2. pułku ułanów, w kurtce od munduru wielkiego z klapami zapiętymi na krzyż i w szarych rajtuzach (spodniach polowych) z żółtym lampasem około 1809 roku, według opisu Aleksandra Fredry i na podstawie interpretacji Bronisława Gembarzewskiego ("Żołnierz polski", tom III, tablica 187). Czaprak według akwareli Sylwestra Zielińskiego.

Czapka ułańska wzorowana na zachowanych egzemplarzach i przekazach ikonograficznych. Egzemplarz bez kity i pompona zatykanych w specjalnym kanale po środku prawej kwatery, przykrywanym kokardą.

1. Pelta-blacha naczelna w kształcie tarczy amazonek:
a - róg tarczy, ozdobiony stylizowaną głową lwa
b - gwóźdź
c - otwór służący do mocowania blachy do frontu czapki
d - numer pułku
e - element roślinny - stylizowane liście dębu
f - wąż okolny
g - stylizowane lance wraz z proporczykami
h - szlak -gwoździe i otaczające je łuki
2. Podpinka, widok od czoła i z boku.
3. Krzyż kawaleryjski.
4. Orzeł wzorowany na egzemplarzu odnalezionym na polach bitew kampanii rosyjskiej 1812 roku.

1. Pruski karabinek kawaleryjski M 1810.
2. Pruski karabinek huzarski M 1781.
3. Flinpas-pas karabinowy.
4. Ładownica skórzana z pasem
a - widok z przodu
b - widok z tyłu
c - widok od spodu.
5. Rękawice kawaleryjskie.

Ułan kompanii centralnej 2. pułku ułanów, według akwareli Sylwestra Zielińskiego (1781-1853), z albumu "Ubiór Woyska Polskiego" powstałego w latach 1810-1811. W porównaniu z oryginałem, ułan wyposażony tu został w rękawice kawaleryjskie.

1. Kurtka od munduru wielkiego oficera 2. pułku ułanów, według zaleceń przepisu ubiorczego dla pułków jazdy lekkiej 1. legii, wydanego 2 marca 1807 roku. "Kurtka granatowa, kołnierz i obszlegi ponsowe, klapy żółte (...) Na ramieniu lewem nosić będą akselbant złoty, na prawem szlifę".
a. widok z przodu.
b. widok z tyłu.
2. Sznury naramienne-akselbanty oficera 2. pułku ułanów.

1. Kurtka ułana kompanii wyborczej, według miedziorytu Jana Zachariasza Freya.
2. Kurtka oficerska według ustaleń Bronisława Gembarzewskiego.
3. Epolet oficerski według wzoru używanego najprawdopodobniej po 1810 roku

1. Kurtka od munduru wielkiego 2. pułku ułanów, co do formy zgodna z przepisem wydanym 3 września 1810 roku. Przepis nie rozstrzygał kwestii kolorów poszczególnych elementów, zalecając jedynie "ciemno-granatowy" jako kolor kurtek dla wszystkich pułków. Stwierdzał też że "każdy Pułk różnić się będzie kolorem odmiennym sukna, na kołnierze, wyłogi, łapki u rękawów i lampasy, które to kolory oddzielnym urządzeniem postanowione będą."
a - widok z przodu
b - widok z tyłu
c - z klapami zapiętymi "na krzyż".
2. Łapka:
a - "okrągła" według przepisu z 3 września 1810 roku
b - wykończona "na ostro", według przekazów ikonograficznych.

1. Ostrogi kawalerii lekkiej, mocowane bezpośrednio do butów.
2. Prawdopodobny wygląd ciżmów, lub "półbucików" (określenie użyte w przepisie z 3 września 1810 roku) - obuwia używanego przez ułanów. Relacja oparta między innymi na podstawie artykułu Stanisława Gepnera "Kitel stajenny i ciżmy 4 p. s. k. z 1819 roku" zamieszczonego w "Broni i Barwie" 1934 Nr 3 s. 49.
3. Najprawdopodobniej fragmenty polskiego naramiennika ułańskiego lub szaserskiego stosowanego po 1810 roku, odnalezionego na polach bitew kampanii rosyjskiej 1812 roku.
4. Najprawdopodobniej polski naramiennik ułański, lub szaserski odnaleziony na polach bitew kampanii rosyjskiej 1812 roku.

1. Orzeł z ładownicy oficerskiej.
2. Zdobione okucie bocznej części ładownicy oficerskiej.
3. Ładownica oficerska.
4. Pas od ładownicy oficerskiej, czarny, obszyty w zależności od kolorów używanych w pułku złotą, lub srebrna taśmą.