W 1810 roku Francuz Jean Fortin udoskonalił barometr skonstruowany przez Torricellego.
W urządzeniu Torricellego każda zmiana ciśnienia atmosferycznego powodowała przepływ rtęci między rurą a naczyniem, powodując zmianę poziomu. Stosowano wówczas ruchomą skalę i za każdym razem ustawiano zegar zgodnie z poziomem rtęci w naczyniu- nie było to zbyt wygodne.
Barometr konstrukcji Fortina miał stałą skalę, a pojemnik z rtęcią, tzw. cysterna, miał formę skórzanego elastycznego worka. Przed dokonaniem odczytu ciśnienia cysternę ściskano śrubami, tak by poziom rtęci w zbiorniku podniósł się, a ciecz dotknęła wskaźnika zamocowanego do skali. Jego drugi koniec ustawiono na punkt zerowy skali. Dzięki temu podczas odczytywania ciśnienia otrzymywano zawsze jego dokładną wartość. Zerując barometr Fortina, nie przesuwano skali, a regulowano poziom rtęci w cysternie tak, by był zgodny z jej punktem zerowym.