Moncey urodził się w 1754 roku jako syn adwokata w Besancon i pierwotnie był przeznaczony do tego samego co i ojciec zawodu. Lecz postanowił zostać żołnierzem, uciekł w młodym wieku z domu i wstąpił do pieszego pułku Conti. Po sześciu miesiącach rodzice wykupili go, lecz po niejakim czasie znowu uciekł i zaciągnął się do pułku Szampanii. Ojciec wykupił go po raz drugi i wymógł na nim, że powróci do przerwanych studiów prawniczych. Lecz gdy w 1774 roku zaciągnął się do wojska po raz trzeci, tym razem do żandarmerii Luneville, rodzice Monceya dali za wygraną i pozwolili mu pozostać w wojsku. W czasie rewolucji stał się on gorącym republikaninem i wyróżnił się w czasie walk w Pirenejach w 1792 i 1793 roku. Był to żołnierz uczciwy, powolny, ostrożny, bardzo obowiązkowy i bardzo głupi.

A. G. Macdonnel, Napoleon i jego marszałkowie