TRAKTAT Z FONTAINBLEAU  
Z dnia 14 kwietnia 1814

I. Jego Wysokość cesarz Napoleon zrzeka się, zarówno w imieniu swoim, swych następców i potomstwa, jak i wszystkich członków swojej rodziny, wszelkich praw władzy zwierzchniej i dominacji, zarówno nad cesarstwem Francji i królestwem Włoch, jak i nad wszystkimi innymi krajami.  
 
II. Cesarz Napoleon i Cesarzowa Maria Ludwika zachowają wszystkie swe tytuły i korzyści z nich płynące do końca swoich dni.  
Matka, bracia, siostry, siostrzeńcy i siostrzenice cesarza również zachowają, wszędzie gdzie się znajdą, tytuły książęce swego rodu.  
 
III. Wyspa Elba, wybrana przez Jego Wysokość cesarza Napoleona na jego miejsce pobytu, pozostanie, dopóki będzie on żył, niezależnym księstwem, posiadanym przez niego z pełnią władzy i własności.  
 
Ponadto przyznaje się cesarzowi dochód roczny w wysokości 2 milionów franków, z czego milion będzie do rozporządzenia cesarzowej.  
 
IV. Wszystkie władze zobowiązują się zaangażować swoje organy w celu zagwarantowania przestrzegania niezależności terytorium wyspy Elby przez państwa ościenne. W swych stosunkach z państwami ościennymi wyspa zostanie połączona z Francją.  
 
V. Księstwa Parmy, Plaisence i Guastalii przyznaje się z pełnią władzy i własności cesarzowej Marii Luizie; po jej śmierci przejdą one na jej syna, a następnie na jego potomków w linii prostej.  
 
VI. W krajach, których Napoleon się zrzeka, rezerwuje się dla niego i dla jego rodziny renty i dziedziny, przynoszące całkowity roczny dochód (zwolniony z wszelkich świadczeń) w wysokości dwóch i pół miliona franków. Te renty i dziedziny należeć będą prawem całkowitej własności do książąt i księżniczek z rodziny cesarza, którzy będą nimi dysponować wedle swej woli. Zostaną one podzielone pomiędzy nich z zachowaniem następujących proporcji: dla Pani Matki 300 tys. franków, dla króla Józefa i dla królowej 500 tys. franków, dla króla Ludwika 200 tys. franków, dla królowej Hortensji i jej potomstwa 400 tys. franków, dla króla Hieronima i dla królowej 500 tys. franków, dla księżniczki Elizy 300 tys. franków, dla księżniczki Pauliny 500 tys. franków.  
 
Książęta i księżniczki z rodziny Napoleona zachowają także wszystkie dobra ruchome i nieruchome jakiejkolwiek by one nie były natury, które posiadają z racji swych szczególnych tytułów, jak również renty, które z tychże tytułów przysługiwały im na terenie Francji i Monte-Bonaparte w Mediolanie 
 
VII. Pensję roczną cesarzowej Józefiny zmniejsza się do miliona franków w dochodach z posiadłości lub w zapisach. Będzie ona w dalszym ciągu korzystać, z prawem pełnej własności, ze wszystkich swoich dóbr ruchomych i nieruchomych, mogąc nimi dysponować zgodnie z prawem francuskim.  
 
VIII. Księciu Eugeniuszowi, wicekrólowi Włoch, przyznaje się dogodne dla niego miejsce zamieszkania poza Francją.  
 
IX. Dobra, które Jego Wysokość cesarz Napoleon posiada we Francji, czy to jako posiadłości nadzwyczajne, czy też prywatne, pozostaną własnością korony.  
 
Z funduszy umieszczonych przez Napoleona czy to w wielkiej księdze czy to w Banku Francji, czy w akcjach lasów, czy gdzie indziej, które Napoleon przekazał koronie, rezerwuje się kapitał, nieprzekraczający 2 milionów franków, który przeznaczy się na nagrody w uznaniu zasług osób wskazanych przez Napoleona i nad którym pieczę obejmie rząd francuski.  
 
X. Wszystkie klejnoty koronne pozostaną we Francji.  
 
XI. Cesarz Napoleon nakaże zwrot do skarbca i innych kas publicznych wszystkich sum, które zostały z nich wypłacone na jego polecenie, za wyjątkiem kwot pochodzących ze zbiórek obywatelskich.  
 
XII. Wszystkie wierzytelności domu Jego Wysokości cesarza Napoleona w stanie, w jakim znajdują się w dniu podpisania niniejszego traktatu, zostaną natychmiast przejęte przez skarb publiczny, zgodnie z rozporządzeniami, wydanymi przez komisarza, który będzie nominowany w tym celu.  
 
XIII. Zobowiązania Monte-Bonaparte wobec wszystkich jego dłużników, czy to francuskich, czy to zagranicznych, zostaną dokładnie wypełnione, wszelkie zmiany pod tym względem są niedopuszczalne.  
 
XIV. Zostaną wydane wszelkie glejty niezbędne do swobodnej podróży Jego Wysokości cesarza Napoleona, cesarzowej, książąt i księżniczek oraz wszystkich osób z ich świty, które zechcą im towarzyszyć lub osiedlić się poza Francją, które to glejty obejmą również cały ekwipunek, konie i inne rzeczy do nich należące.  
 
XV. Gwardia cesarska francuska dostarczy oddział liczący od tysiąca dwustu do tysiąca pięciuset ludzi, który będzie służył jako eskorta aż do Saint-Tropez, miejsca zaokrętowania.  
 
XVI. Zostanie dostarczona korweta i wszelkie statki transportowe niezbędne by zawieźć Jego Wysokość Napoleona wraz ze świtą do miejsca przeznaczenia. Korweta będzie należeć na prawach całkowitej własności do Jego Wysokości Cesarza.  
 
XVII. Jego Wysokość cesarza Napoleon będzie mógł zabrać ze sobą i zatrzymać jako swoją straż czterystu ochotników spośród oficerów, podoficerów i żołnierzy.  
 
XVIII. Wszyscy Francuzi, którzy będą służyli Jego Wysokości cesarzowi Napoleonowi i jego rodzinie, będą zobowiązani, pod karą utraty obywatelstwa francuskiego, powrócić do Francji najpóźniej za trzy lata, chyba że otrzymają wyjątkowe zezwolenie, które rząd francuski będzie mógł przyznać po upływie wyżej wspomnianego terminu.  
 
XIX. Oddziały polskie wszystkich broni, pozostające w służbie Francji, będą miały swobodę powrotu do siebie z zachowaniem broni i bagażu. Jako świadectwa ich chwalebnej służby oficerowie, podoficerowie i żołnierze zachowają przyznane im odznaczenia i związane z nimi pensje.  
 
XX. Władze koalicji zagwarantują wykonanie wszystkich artykułów niniejszego traktatu oraz zdobędą podobne gwarancje od Francji.  
 
XXI. Niniejszy dokument zostanie ratyfikowany, a wymiana ratyfikacji nastąpi w Paryżu za dziesięć dni lub wcześniej, o ile będzie to możliwe.  

Spisano w Paryżu 14 kwietnia 1814,  

Podpisano: CAULAINCOURT, książę Vincenzy; marszałek książę Tarentu, MACDONALD; marszałek książę Elchingen, NEY; książę METTERNICH  

Też same artykuły zostały podpisane osobno i pod tą samą datą przez hrabiego Nesselrode ze strony Rosji oraz przez barona Hardenberga ze strony Prus.

Z języka francuskiego tłumaczyła: Aga