Oczom Francuzów ukazało się miejsce, które miało się stać ich domem. Zobaczyli wielką, jałową ścianę bazaltu, pozbawioną wszelkiej roślinności, wznoszącą się jak naturalna forteca w formie dwóch nagich, ciemnoszarych szczytów. Na wprost nich, zgrupowane w rozpadlinie między dwiema skałami najeżonymi działami, przycupnęły domy, blade na tle czarnej wulkanicznej góry. Był to wrogi, odpychający krajobraz, niczym nie przypominający bujnych, zielonych pól Francji i głębokiego piękna Korsyki - rodzinnej ziemi Napoleona. Francuzi byli przerażeni. "Diabeł załatwił tu swoją potrzebę w drodze z jednego świata do drugiego" - mruknęła jedna z kobiet. Nawet Anglicy byli wstrząśnięci widokiem miejsca, które jeden z nich, Walter Henry - lekarz okrętowy, opisał jako "najobrzydliwszą, najbardziej ponurą skałę o poszarpanej, nierównej powierzchni, wyrastającą jak ogromna czarna narośl z bezdennej głębiny". Marchandowi wyspa przypominała grobowiec. Napoleon przyglądał się jej w milczeniu i, jak wspomina Marchand, "po kilku chwilach wrócił do kabiny, nie wypowiadając ani jednego słowa komentarza i nie okazując swych uczuć". Jakiś czas później cesarz powiedział do Gourgauda: "Nie jest to atrakcyjne miejsce. Lepiej bym zrobił pozostając w Egipcie. Byłbym cesarzem Wschodu".

Źródło: B. Weider, D. Hapgood, Morderstwo Napoleona

Historia

Święta Helena, ok. 248 - ok. 328 - matka (właściwie macocha) Konstantyna Wielkiego, nawrócona przez niego na chrześcijaństwo i ogłoszona cesarzową; u schyłku życia odbyła pielgrzymkę do Jerozolimy, gdzie według chrześcijańskiej tradycji, miała odnaleźć drzewo Krzyża Świętego; pochowana w Konstantynopolu, szczególnie czczona w Kościołach wschodnich.

   Wyspa została odkryta w 1502 roku przez portugalskiego żeglarza Juana da Nova Castella. Miało to miejsce 21 maja, w dzień Św. Heleny, stąd nazwa. Istnienie wyspy pozostawało w tajemnicy aż do ponownego jej odkrycia przez brytyjskiego podróżnika Thomasa Cavendish'a w 1588. Przez następne lata statki różnych państw zaopatrywały się na niej w wodę pitną, a jej znaczenie zmalało dopiero z wybudowaniem Kanału Sueskiego. Tymczasem od 1633 roku Holendrzy rościli sobie do niej prawo, nigdy jednak się tam nie osiedlając. W roku 1661 Brytyjska Kompania Indii Wschodnich zajęła wyspę, a w 1673 Król Karol II uznał ten fakt w specjalnym dokumencie.
   Święta Helena leży 1931 km od zachodniego wybrzeża Afryki (na wysokości Angoli) oraz 2900 km od Ameryki Południowej. Powierzchnia wyspy wynosi 122 km kw. Jest górzystą wyspą pochodzenia wulkanicznego z pionowymi klifami wznoszącymi się od 490 do 700 metrów ponad powierzchnię morza. Najwyższe wzniesienie: 820 m. Jedyne wody wewnątrz lądu to małe strumienie biorące swój początek w centralnej, pagórkowatej części wyspy.