Książę Canino, brat Napoleona urodzony w Ajaccio, deputowany z Korsyki do Rady Pięciuset, był jej przewodniczącym w chwili powrotu Bonapartego z Egiptu do Paryża. Odegrał istotną rolę w zamachu stanu 18 Brumaire'a. W początkach konsulatu sprawował funkcję ministra spraw wewnętrznych, pokłócony z bratem, gdyż przedwcześnie ujawnił jego ambitne plany, posłany do Madrytu jako ambasador, doprowadził do zbliżenia między Hiszpanią a Francją. W 1802 wrócił do Paryża, pogodził się z Napoleonem, ale znowu popadł w niełaskę, kiedy poślubił Alexandrine de Bleschamps. Wyjechał wtedy do Rzymu, gdzie zamieszkał za zgodą papieża. Po wejściu w 1808 roku wojsk francuskich i w związku z kłopotami finansowymi próbował w 1810 dotrzeć do Ameryki, ale dostał się do angielskiej niewoli. Na rozkaz Napoleona pozbawiono go wszelkich francuskich stanowisk tytularnych, a nawet Legii Honorowej. Internowany na Malcie, potem w Anglii. Wrócił do Francji w 1814, wspierał brata podczas Stu Dni. Potem powrócił do Rzymu, gdzie już wcześniej otrzymał od papieża tytuł ks. Canino. W 1819 roku w związku z kłopotami finansowymi przeniósł się do Viterbo. Zmarł tam na raka żołądka.